Oude! Weblog van Henk Medema

november 6, 2013

God is tegen mensenhandel. Wij ook, toch?

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 9:34 am

God is tegen mensenhandel.

Wij ook.

Maar wat doe je eraan? Wat is er in Gods naam tegen mensenhandel te doen? Kunnen de hedendaagse vormen van slavernij worden uitgeroeid van de aardbodem?

Sinds kort na het begin van de wereldgeschiedenis is zonde in de wereld geweest, zegt de oude apostel Johannes in hoofdstuk 3 van zijn brief, en hij noemt Kaïn en Abel. De ene broer, Kaïn, gunde de ander, Abel, het licht in z’n ogen niet, en hij sloeg hem dood. Morsdood. Soms wordt de ander nog nét niet doodgeslagen, zodat we kunnen doorgaan met geld uit hem te wringen.

Wat zet je daar nu tegenover?

Gerechtigheid.

Liefde.

 

Gerechtigheid is, volgens de bewoordingen van de Romeinse denker Cicero, ‘ieder het zijne geven’ (suum cuique tribuere). Wat goed is, moet worden beloond; het kwaad moet worden gestraft. Zonder aanzien des persoons. Zoals Vrouwe Iustitia geblinddoekt wordt afgebeeld, met haar weegschaal. Gerechtigheid is niet beperkt tot een opinie, iets wat je víndt. Je moet het dóen. Gerechtigheid staat tegenover zonde, en dat is hetzelfde als wetteloosheid. Wat, om precies te zijn, meer is dan wetsovertreding. Zonde of wetteloosheid is leven alsof er geen god en geen gebod is. Gerechtigheid is het erkennen van God en van zijn geboden, niet alleen met de mond, maar metterdaad.

 

Liefde is niet genoeg. God is liefde, maar alleen zo’n bijbeltekst aan de muur helpt ons niet verder. Als er geen radicale, sterke gerechtigheid wordt beoefend, komen we op het gebied van mensenhandel niet veel verder dan wat slap geouwehoer (sorry voor de woordspeling).

Gerechtigheid is ook niet genoeg…! Streng rechtvaardig te denken en zelfs te handelen – dat is nodig, maar God is niet alleen rechtvaardig. Hij zal uiteindelijk gerechtigheid oefenen over deze wereld. Maar God heeft de wereld LIEFGEHAD, zozeer zelfs dat Hij zijn enige Zoon heeft overgegeven. (Johannes drie vers zestien, weet je nog wel?)

Je denkt aan Gods liefde. En je probeert het dan concreet te maken, net als Johannes: als iemand zelf een goed leven heeft, en daarbij z’n medemens gebrek ziet lijden, en hij doet de deur van z’n hart op slot – dat kan toch nooit? Gods liefde is een geweldige kracht, een enorme stormwind, die móet van binnenuit je hart toch open blazen?

En dan denk ik aan de vrouwen die zich dag in dag uit afbeulen voor hun pooiers. Aan de kinderen die lange uren zwoegen in de kobaltmijnen, steengroeves en textielfabrieken – van de leeftijd van m’n kleinkinderen die elke dag vrolijk naar de basisschool gaan. Het kriebelt en jeukt geweldig: zou God deze mensen niet liefhebben? Zouden wíj ze niet mogen liefhebben? – met een liefde die om gerechtigheid schreeuwt?

 

[Op 22 november laat ik mij met 11 andere auteurs 24 uur opsluiten om in die tijd een

boek te schrijven over het werk van International Justice Mission (www.ijmnl.org).

Wil jij deze Freedom Challenge sponsoren door een of meer boeken te bestellen?

Misschien voor medewerkers van je organisatie, leden van je kerk, docenten van je

school… Zie  www.schrijversvoorvrijheid.nl]

 

Advertenties

november 5, 2013

C.S. Lewis: a Small Quote at a Great Wedding

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 8:08 pm

On the occasion of the Medieval Wedding of Johan Klein Haneveld & Bianca Fransen

Here is a small quote for you, from someone who equally has occasion to celebrate something – in Heaven, for that is where he is this month for half a century. Someone might grudgingly comment that in Heaven it’s unceasing celebration. I agree, but yet disagree. My presumption is that the fullness of joy in Heaven always calls for more, and that those who inhabit that superb place, like the Owner of it, alway are extremely happy  as soon as they find an occasion for some additional feast.

Here is the quote, by C.S. Lewis, from The Four Loves:

“In friendship…we think we have chosen our peers. In reality a few years’ difference in the dates of our births, a few more miles between certain houses, the choice of one university instead of another…the accident of a topic being raised or not raised at a first meeting–any of these chances might have kept us apart. But, for a Christian, there are, strictly speaking no chances. A secret master of ceremonies has been at work. Christ, who said to the disciples, “Ye have not chosen me, but I have chosen you,” can truly say to every group of Christian friends, “Ye have not chosen one another but I have chosen you for one another.” The friendship is not a reward for our discriminating and good taste in finding one another out. It is the instrument by which God reveals to each of us the beauties of others.”

C.S. Lewis, The Four Loves

november 2, 2013

Een e-kerk. Of een e-gemeente. Of… whatever.

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 7:51 pm

E-kerk, of e-gemeente: een levende community in een virtuele wereld.

Hoe zou je zoiets kunnen noemen? FaithBook, bijvoorbeeld. Of iBelieve. Of een eKerk (maar die is er al, in Zuid-Afrika), of een eChurch. Maakt ook niet veel uit. Als het er kómt, gaan we een wedstrijd houden voor een goeie naam.

Waar het om gaat is een nieuwe vorm van samen-zijn in de digitale wereld. Samen geloven in Hem die je op deze plek niet kunt zien, en die in de echte wereld trouwens ook onzichtbaar is. Ook: jezelf zijn. Meer: iets delen met elkaar. Samen leesbaar (dus toch weer een soort ‘boek’) zijn, voor elkaar en voor anderen vindbaar.

Zonder diepgaande theologische fundering – die hoort op een ander platform thuis – noem ik vier manieren waarop zo’n e-community het e-vangelie tastbaar kan maken:

1. De massa. We noemen ze maar voor ‘t gemak Maarten & Mieke. Er zijn een heleboel mensen, en je wilt er ook graag minstens zoveel zien, of nog meer. Lijkt wel een beetje op de eerste christenen: als ze niet in de huizen bijeenkwamen, in kleinere groepjes, waren ze allemaal te vinden in de zuilengang van Salomo. Nu dus op het internet.

2. Het individu: die noemen we Inge & Ido, maar jij hebt natuurlijk je eigen naam. Waar je op het internet rondhangt, dat dóe je niet alleen, maar het maakt ook voor een groot deel uit wie je bént. Het is essentieel, het is heerlijk om er te mogen zijn: als virtueel, maar toch individueel mens gerespecteerd te worden door anderen. Vooral ook: je eigen identiteit te hebben, en daarnaar serieus te blijven zoeken.

3. Je bent locaal, je bent niet alleen Leanne & Lodewijk (om jullie nu maar even zo te noemen), maar je hebt ook vanuit je e-mail, je LinkedIn- en je twitter- en facebook-accounts een link naar het fysieke, tastbare leven. Het is de concretisering van het leven dat dichtbij is (‘ken je Jan van buiten Facebook?’ vraag FB als iemand je vriend wil worden, en dat is een heel goede vraag!). Op de al genoemde eKerk gebeuren dan ook allerlei dingen gewoon  in de échte wereld.

4. Je maakt deel uit van allerlei netwerken, of je nu Nettie & Nico heet of een ander stel bent, en waar je je ook op de wereld bevindt. Je broers en zussen  – in de familie van God noemen we ze vaak plechtiger ‘broeders en zusters’ zijn ook overal, van Reykjavik tot Syney, van Buenos Aires tot Wladiwostok. Dat mag allemaal, en het maakt in digitale verbindingen geen fluit uit.

O ja – da’s waar: je bent een discipel van de Heer, je strekt je verlangend uit naar zijn Koninkrijk. Toch? Lid van het lichaam van Christus, verbonden met het Hoofd, niet onder gezag van een predikant of pastoor of priester. Je wilt je gaven uitoefenen, in persoonlijke contacten, in bredere kring via blogs en discussie-forums, en natuurlijk méér dan digitaal. En je wilt de Heer prijzen, of je dat nu met Spottify of YouTube doet: samen met anderen!

 

Mensen, mensen! Het is de hoogste tijd voor zo’n e-community. Niet alleen maar iets dat je tot je neemt, als consument van geestelijke goederen.  Een kerk van bricks, van levende stenen, en niet alleen van bits & bytes. Iets waarin je zélf actief kunt zijn, inter-actief. Inter-net, dat natuurlijk wel – het belangrijkste is evenwel niet dat het netjes gebeurt, maar dat de gemeenschap der heiligen een virtuele gestalte krijgt.

Onderricht van de apostelen, gemeenschap, broodbreken, gebed.

Geloof, hoop, liefde.

En meer, …zou het er echt van komen, digitaal?

 

oktober 26, 2013

DE Schrijver voor de vrijheid

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 5:42 am

Wij zijn schrijvers voor vrijheid, ik ben één van de twaalf. Er staat wat op het spel: vrijheid is voor mensen ongelooflijk belangrijk. Maar er staat nog geen letter op papier. Wat moet ik schrijven?

Wat zou Jezus schrijven?

Onze Heer heeft geen enkel boek achtergelaten. Nog niet eens een blog. Er is geen interview met Hem gepubliceerd.

Er is één plek waar je Hem ziet schrijven. Het verhaal staat in Johannes 8. Het klinkt als een schaamteloos verhaal, eigenlijk een beetje raar. Veel overschrijvers van handschriften hebben ook gedacht: nee, dit hoort niet in de Bijbel thuis, en ze hebben het dus maar weggelaten.

Lees het nog maar eens. Het gaat niet over mensenhandel of slavernij (hoewel…), maar wél over vrijheid.

De overspelige vrouw, door de religieuze gezagsdragers, bewakers van waarden en normen, te kijk gezet. In de nabijheid van Jezus. ‘Meester, wat vind ú daar nou van? Zeg nou zelf: stenigen?!’

Jezus schreef op de grond.

Wist ik maar wat Hij toen schreef! De bijbeluitleggers hebben er van alles over bedacht. En je bent welkom als je óók een goede uitleg hebt…

Weer bukte Hij, en schreef op de grond.

De een na de ander dropen ze af, van de oudste tot de jongste.

De vrouw, een meisje nog, bleef alleen in het midden staan.

Jezus kwam overeind, en keek haar aan. ‘Ik veroordeel je óók niet! Ga heen in vrijheid. Zondig niet meer. Volg Mij maar: ik ben het licht dat leven brengt’.

DE auteur van de vrijheid. Hij is niet opgenomen in ons team van twaalf schrijvers. Maar ik denk en ik hoop dat Hij tóch wel mee-schrijft, in elk stukje, van ons alle twaalf…

………

[Op 22 november laat ik mij met 11 andere auteurs 24 uur opsluiten om in die tijd een

boek te schrijven over het werk van International Justice Mission (www.ijmnl.org).

Wil jij deze Freedom Challenge sponsoren door een of meer boeken te bestellen?

Misschien voor medewerkers van je organisatie, leden van je kerk, docenten van je

school… Zie  www.schrijversvoorvrijheid.nl]

oktober 8, 2013

Welkom in Efeze! – Gezagsstructuur & leiding: uitnodiging voor gesprek

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 12:12 pm

Welkom bij de oudsten in Efeze!  Durf ik de veronderstelling aan dat het een gezellige boel was, als (misschien op een zaterdag aan het eind van de middag?) het oudstenteam van de stad Efeze bijeenkwam? Ach, ik denk van wel. Serieus ook, natuurlijk, wat zullen we nu hebben! – maar ze konden het goed met elkaar vinden. De eenheid van de Geest als band van de vrede, citeerden ze wel onderling, met een glimlach. Met z’n hoevelen ze waren, dat weten we niet precies, want Lucas had verzuimd ze te tellen, toen ze op het strand van Milete bijeen waren gekomen. Maar de locatie veronderstelt een ruime plek, dus het zullen er vast meer dan een paar geweest zijn: tien, twintig, misschien dertig? En de (wekelijkse?) bijeenkomsten werden niet in de consistorie of in een ander bijgebouwtje van de kerk gehouden, want dat hád je toen niet. Vermoedelijk in het atrium van de woning van één van de meer welgestelde christenen. Dat maakt het ook begrijpelijk dat TImotheüs erop moest letten dat het in huis bij zo’n oudste niet een rommeltje was, met losbandige zoons of dochters die het hele huis op z’n kop zetten, of erger nog: met een pa die er dan maar op los sloeg.

Waar hadden ze het over? Ook dat kunnen we maar vaag vermoeden. Misschien over de vraag hóe en wanneer de brief van Laodicea (of ook die van Kolosse) in de gemeente in Efeze moest worden voorgelezen; broeder X was er tegen, want in L. werden ze niet heet of koud van hun eigen brief, waarom moesten ze die dan in E. lezen? Maar broeder Y was ervóór, want de apostel had het uitdrukkelijk aan de gemeente in Kolosse geschreven. En tenslotte kwam zuster Z juist tijdens dat gesprek binnen met een blad vol lekkere dingen, en met een kwinkslag gaf zij de doorslag: het zou gebeuren.

Bidden, dat deden ze vast óók, in de Geest, zeker weten. Voor Paulus, de gevangen in de Heer, maar ook met alle volharding en smeking voor alle heiligen. Soms liep het een beetje uit met de tijd.

Waar ze het niet over hadden? Over de kerkgebouwen, want die waren er niet. Over de kerkorde, want die moest nog worden uitgevonden. Waarover wél? Vermoedelijk over dingen die echt belangrijk waren. Was er een voorzitter? Weten we niet, doet er ook niet toe. Was er een visie-document? Weten we wél: dat was er niet, en dat misten ze ook niet.

Wat ons wél zou interesseren: hoe werd het gezag in die gemeenten in die eerste eeuw van het christendom uitgeoefend? En als we dat zouden weten, zou dat betekenen dat wij het net zó moeten doen? Schoten ze ermee op, werd de gemeente in een duidelijke richting geleid, en hóe deden ze dat dan? En wij?

We weten wél dat de gemeente in Efeze bestond uit een rijke verscheidenheid van mensen, mannen en vrouwen. Je had er mensen die apostel-achtige gaven hadden, en een gezicht wisten te geven aan de gemeente – misschien wel het gezicht van Jezus. Als sommigen woorden van de Heer spraken, waren die uitspraken verbazend herkenbaar als afkomstig van God: je wist duidelijk dat het díe kant op moest. Er waren er ook die heel vaak op een verrassende en overtuigende manier, in woorden of daden, het evangelie communiceerden; je wist ineens dat dát de kern was, gelovigen werden opnieuw overtuigd, ongelovigen gingen geloven. En mensen-mensen had je óók, die als herders over de schapen van de kudde zorg droegen. En leraars, die Gods Woord helder konden uitleggen.

(Maar, dat herken je intussen: oudsten waren niet alleen maar herders en leraars!)

Hoe het ook ging: een selectie van al deze prachtige mensen kwam bijeen, als een ‘presbuterion’, de gezamenlijke oudsten, degenen die herkenbaar waren aan leiderschap, geestelijk gezag. Daarnaast waren er natuurlijk ook helpende werkers (diakonoi), maar de oudsten c.q. opzieners gaven sturing. Ze zochten elkaar op, ze zochten Gods aanwezigheid, vroegen Hem om leiding. De Heilige Geest, die hen als opzieners over de kudde had aangesteld, leidde hen van moment tot moment.

Zo ging dat in Efeze, vroeger. Denk ik, tenminste. En nu? En wij?

 

Ef4:3; Hd20:17vv; 1Tm3:1-7; Ko4:16; Ef6:18vv; Ef4:11vv; 1Tm4:14; 1Tm3:8vv; Hd20:28

 

LEIDERSCHAP IN DE GEMEENTE

vanuit het perspectief van missional ecclesiology

===================================

 

UITNODIGING

In het bovenstaande wordt de situatie geschetst die je vermoedelijk kon aantreffen in Efeze of bij een andere gemeente in de eerste eeuw van het christendom. Daarmee weten we nog lang niet alles. De vraag hoe wij het nu in het licht daarvan moeten doen, in de kerken en gemeentes van de eenentwintigste eeuw, is buitengewoon actueel, en met name de vraag hoe niet alleen in Efeze, maar ook in Apeldoorn, Aduard en Amsterdam, in Zaanslag, Zutphen en Zoutelande die kerk kan worden opgenomen in de missie van God.

Op dit moment overweeg ik een mogelijke doctoraats-arbeid aan de EThF Leuven, over (ongeveer) dit onderwerp; de precieze omschrijving is nog niet geformuleerd. Ter voorbereiding wil ik graag geïnteresseerden op academisch niveau maar met praktische interesse uitnodigen voor een zestal studie-avonden – datum en plaats nader te bepalen, in het midden van het land. Er wordt studiemateriaal aangegeven en er worden discussievragen ter voorbereiding aangereikt.

We gaan uit van drie aspecten van het thema, geformuleerd in drie benamingen die het Nieuwe Testament voor leiders (voorgangers, opzieners, oudsten) hanteert, en die samen een complete leiderschapsbeeld geven:

1. Opzieners (Gr. episkopoi)

– visie: niet het top-down formuleren van een visie-document, maar vragen stellen, antwoorden delen, doordenken van de missie en de praktische consequenties daarvan.

STUDIE: het APEST-model van Alan Hirsch &al (The Forgotten Ways)

2. Oudsten (Gr. presbuuteroi)

– relatie: hoe kunnen wij nader tot God komen, luisterend naar Gods Woord, tot Hem gaande in gebed? En ook: hoe komen wij dichter tot elkaar, hoe communiceren we met elkaar? waarover wel en waarover niet?

STUDIE: de trinitarian ecclesiology van Miroslav Volf (After Our Likeness)

3. Voorgangers (Gr. hegoumenoi)

– structuur: wie is waarvoor verantwoordelijk, wie neemt welke beslissingen? en als die beslissngen er eenmaal zijn, wat voor consequenties hebben ze?

STUDIE: kerk en discipelschap en gezagsstructuren: Graham Hill (Salt, Light and a City)

De combinatie van de drie taken van leiderschap (visie, relatie, structuur): een aantal mensen (mannnen én vrouwen) met elkaar aanvullende gaven, in interactie met de verlangens, dromen en ideeën die in de gemeente leven.

Er zijn geen kosten aan verbonden, behalve het studiemateriaal.

Informatie en aanmelden: Henk P. Medema • henk@medema.nl • mob 0653194212

oktober 6, 2013

…van Vaassen naar Apeldoorn via Beekbergen

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 5:05 pm

daar gaan we dan…

Meer dan tweeëndertig jaar hebben we in Vaassen gewoond, en per half oktober gaan we het vertrouwde adres Emsterweg 96 verlaten. Het was die jaren de plek die  algemeen bekend werd omdat ‘onze’ uitgeverij er gevestigd was. Het was voor ons een eigen haard die goud waard was, en harten verwarmde. Nu komt er een ijsmaker in – warme gezelligheid wordt een plek waar ze gespecialiseerd zijn in kou. Maar dit mag gezegd worden: het is echt goed wat ze verkopen in het ijshokkie op de Gortelse hei, en op de markt in Vaassen!  We wensen ze van harte alle goeds.

Verhuizen is een hele klus. Leuk, vanwege de vele herinneringen die opduiken als je je oude spullen van tientallen jaren tevoorschijn haalt. Zwaar werk, fysiek: sjouwen. En het afscheid nemen van al het vertrouwde is een hele klus. Maar al met al: we hebben er zin in.

We gaan verhuizen naar Apeldoorn, maar nu nog even niet. De keus voor een nieuw huis kunnen we niet zó snel maken. De overbrugging gebeurt via het huren van een vakantiehuisje in Beekbergen, en de adresgegevens staan hieronder. Met de nieuwe eigenaar zijn we overengekomen dat we onze inboedel  een tijdje op de zolder van  ‘t gebouw aan de Emsterweg 96 in Vaassen mogen opslaan .

 

De verhuizing is dus beperkt – het is alleen maar sjouwen  op 12 oktober, wanneer  we alles leeg maken. (Wie nog zin heeft om een paar uurtjes te helpen: welkom, meld je even!)

 

Ons adres van 12-26 oktober:

Hoge Bergweg 19, 7361GS Beekbergen

 

Ons adres vanaf 26 oktober tot nader bericht:

Hoge Bergweg 23, 7361GS Beekbergen

 

Onze mobiele telefoonnnummers en e-mail-adressen blijven uiteraard ongewijzigd:

henk@medema.nl – 31 653 19 42 12

tinekemedema@medema.nl – 31 640 24 96 77

oktober 5, 2013

Het evangelie, dat zijn wijzélf

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 8:11 pm

 

‘Het evangelie gaat niet over armoede of relatieproblemen’, kopte het ND/Gulliver op 4 oktober 2013. De titel stond boven een artikel van ds. Gert van den Brink, hersteld hervormd predikant in Kralingseveer, die ik heb leren kennen als eenwaardevolle broeder in Christus – en die ik ‘toevallig’ ook ontmoette op de ochtend van deze publicatie. Bij het thuis herlezen dacht ik: oei.

Er staan goede dingen in dit artikel, en sommige aspecten zijn mooi verwoord. Maar de kern is niet goed. Het gaat over het boek van Richard Stearns, ‘Het gat in ons evangelie’ (Gideon, Hoornaar: 2011). Wat ds. van den Brink zegt is: het evangelie is NIET wat Stearns zegt, het is ‘de zaligheid van wie belijdt dat Jezus de Christus is’. En alles wat méér is dan dat, impliceert hij, is helemaal geen ‘goede boodschap’, laat staan de kern ervan. ‘Niet wat ik doe voor God, maar wat Hij deed en doet en zal doen voor mij, dat is pas Evangelie’.

Ik denk dat mijn broeder Gert het boek van Stearns niet goed heeft gelezen. En ik vrees dat hij de Bijbel ook niet goed leest. Mag ik nog ‘s proberen?

Het Evangelie in het NIeuwe Testament is wat God in Christus voor ons doet. Ja, dat is het – maar het is meer. En dat meerdere is niet dat wij wat terúg doen (laat staan dat alles van onze activiteit moet komen), maar dat God in Christus iets IN ons doet voor de wereld. Dat God in ons leven Christus concretiseert, belichaamt, en Hem zichtbaar en tastbaar maakt in deze in alle opzichten arme en ellendige wereld. Het evangelie dat God verkondigt, schrijft Hij in een brief, en die brief… dat zijn wij. Het is wonderlijk maar waar. Zo staat het in de hoofstukken 3 en 4 van de tweede Brief van Paulus aan de Korinthiërs. Wij bréngen niet het Evangelie, we ZIJN het.

‘Wij prediken niet onszelf, maar Christus Jezus als Heere, en onszelf als uw dienstknechten om Jezus’ wil. Want God, Die gezegd heeft dat het licht uit de duisternis zou schijnen, is ook Degene Die in onze harten geschenen heeft tot verlichting met de kennis van de heerlijkheid van God in het aangezicht van Jezus Christus’ (2Kor4:5,6 HSV).

Dat is de bijbelse, complete, (sorry voor het Engelse woord) holistische visie op het evangelie. We geven de mensen niet een zak met euro’s zonder ons om hun geestelijk welzijn te bekommeren, maar we vertellen ze ook niet van Jezus terwijl we hen in allerlei armoede en ellende laten omkomen. Het is Gods bedoeling dat ‘het leven van Jezus openbaar wordt in ons sterfelijk vlees’ (2 Kor.4:11 HSV) – dat wil zeggen dat Christus handen en voeten krijgt in ons beperkte aardse bestaan.

De goede boodschap, nog eens, zijn wijzélf. En de geadresseerden zijn de zondaars, de armen en berooiden, de mensen met relatieproblemen, de mensen die een stukgeslagen ziel hebben of arm van geest zijn of een hongerig lichaam hebben. Wij zijn een brief van Christus. De vraag is: hebben wij onszelf ooit op de post gedaan?

oktober 2, 2013

STUDIEKRING: LEIDERSCHAP IN DE GEMEENTE

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 8:13 pm

LEIDERSCHAP IN DE GEMEENTE

vanuit het perspectief van missional ecclesiology

===================================

Deze uitnodiging is uitgedeeld op het NGP-symposium ‘De kerk op een kruispunt’ op 2 oktober 2013 gehouden aan de Theologische Universiteit Apeldoorn, maar is ook voor andere geïnteresseerden bestemd.

 

Op dit moment overweeg ik een mogelijke doctoraats-arbeid aan de EThF Leuven, over (ongeveer) dit onderwerp; de precieze omschrijving is nog niet geformuleerd. Ter voorbereiding wil ik graag geïnteresseerden op academisch niveau maar met praktische interesse uitnodigen voor een zestal studie-avonden – datum en plaats nader te bepalen, in het midden van het land. Er wordt studiemateriaal aangegeven en er worden discussievragen ter voorbereiding aangereikt.

 

We gaan uit van drie aspecten van het thema, geformuleerd in drie benamingen die het Nieuwe Testament voor leiders (voorgangers, opzieners, oudsten) hanteert, en die samen een complete leiderschapsbeeld geven:

 

1. Opzieners (Gr. episkopoi)

visie: niet het top-down formuleren van een visie-document, maar vragen stellen, antwoorden delen, doordenken van de missie en de praktische consequenties daarvan.

 

STUDIE: het APEST-model van Alan Hirsch &al (The Forgotten Ways)

 

2. Oudsten (Gr. presbuuteroi)

relatie: hoe kunnen wij nader tot God komen, luisterend naar Gods Woord, tot Hem gaande in gebed? En ook: hoe komen wij dichter tot elkaar, hoe communiceren we met elkaar? waarover wel en waarover niet?

 

STUDIE: de trinitarian ecclesiology van Miroslav Volf (After Our Likeness)

 

 

3. Voorgangers (Gr. hegoumenoi)

structuur: wie is waarvoor verantwoordelijk, wie neemt welke beslissingen? en als die beslissngen er eenmaal zijn, wat voor consequenties hebben ze?

 

STUDIE: kerk en discipelschap en gezagsstructuren: Graham Hill (Salt, Light and a City)

 

De combinatie van de drie taken van leiderschap (visie, relatie, structuur): een aantal mensen (m/v) met elkaar aanvullende gaven, in interactie met de verlangens, dromen en ideeën die in de gemeente leven.

 

Er zijn geen kosten aan verbonden, behalve het studiemateriaal en een commitment tot consistente aanwezigheid.

Informatie en aanmelden: Henk P. Medema • henk@medema.nl •mob 0653194212

 

september 22, 2013

Kijk, water! Waarom zou ik niet gedoopt kunnen worden?

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 7:00 pm

Kijk, water! Waarom zou ik niet gedoopt kunnen worden?

[Handelingen 8:36]

 

Wat is dat, de doop? Waarom zou je gedoopt moeten worden? En áls je je dan laat dopen, wat gebeurt er dan met je?

Je mág er een getuigenis bij geven. Maar het hoeft niet, want de doop zelf is óók al een soort getuigenis. Je ‘zegt’ met je doop iets waarvoor je misschien niet eens de goede woorden kunt vinden. De mensen komen staan erbij, en als ze heel goed kijken, zien ze wel zo’n zeven aspecten. Die vind je terug in de Bijbel – en nu brengen we ze wel onder woorden:

 

1. Een daad van revolutie (Mt28:18-20, Hd17:7). Temidden van een wereld die z’n eigen heersers heeft en daarin gelooft, zeg je: nee, er is een ándere Koning, en dat is Jezus. Aan Hem is gegeven alle macht in hemel en op aarde. Bewaren alles wat Hij gebiedt, dat is het hoogste wat ik wil.

 

2. Een deur waar je door gaat (Hd2:36) om in een ander gebied te komen. Vanuit het ‘verdorven mensengeslacht’ stap je door die deur heen Gods koninkrijk binnen. Daar staat de wereld op z’n kop, en is alles anders: Jezus is de Heer, Hij is daar koning.

 

3. Een bad (Hd22:16) waarin je zonden worden afgewassen. Natuurlijk wast het letterlijke water alleen je lichamelijke huid schoon, maar de doop is een symbool van wat er gebeurt als je gedoopt wordt: schoon sta je nu voor God en mensen.

 

4. Een grenswater (1Pt3:21, Hd8:36) – want dit water wast je niet alleen symbolisch schoon, maar het is ook (zoals de zondvloed in Genesis en de Rode Zee in Exodus) een water waar je doorheen moet om in een ander gebied uit te komen, waar je echt vrij bent.

 

5. Een begrafenis (Rm6:4): je oude bestaan houdt op, en gaat het graf in: weg ermee! Dat is niet je eigen (water)graf, maar symbolisch voeg je je in het graf van Christus, in zijn dood voor jou.

 

6. Een start van een nieuwe weg, een nieuw leven(Rm6:4). Als je na de doop weer druipend op de kant staat, mag je je afdrogen en aankleden – en dan begint er een weg van discipelschap. Die is totaal anders dan de oude weg. Niet dat je er niet meer kúnt struikelen, maar je wílt in dit nieuwe leven niet meer zondigen.

 

7. Een keus voor Jezus op aarde: ‘gedoopt in [tot] Christus’ (Rm6:3).  Bij Hem te horen als je naar de hemel gaat, dat kost je niets; je bij Hem te horen op aarde, dat kost je álles.

 

september 20, 2013

Tien gemeenten: één

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 7:25 am

Een beetje opgewonden ben ik erover: aanstaande zaterdagavond gaat het gebeuren! Tien evangelische gemeenten uit Apeldoorn e.o. hebben samen al hun leden uitgenodigd om bijeen te komen, de Heer te aanbidden, samen zijn aanwezigheid te zoeken, het avondmaal te vieren. Het is niet echt voor het eerst, we hebben al eerder iets dergelijks beleefd, maar morgen is het toch wéér nieuw.

Ik weet wel dat er ook nog andere kerken zijn (allerlei vormen gereformeerd, protestants, katholiek) – al hun leden vallen evenzogoed onder het gebed van de Zoon tot de Vader: ‘opdat zij allen één zijn’ in Johannes 17. Ze zijn van harte welkom, meer dan dat. Van het een komt het ander…

En we weten natuurlijk óók dat die tien gemeenten en al die andere kerken na morgenavond niet gaan fuseren. Kom nou. Dat is nergens voor nodig.

Ik ken ze bijna allemaal, die gemeenten in Apeldoorn. Grote en kleine. Sommige zijn een beetje traditioneel, en bij anderen gaat het vrolijk toe. Klanktaal of ‘ministry’-gebed is bij sommige gemeenten wél te vinden, bij andere niet. Er zijn er bij wie de liturgie al een week of meer van te voren tot in de puntjes geregeld moet zijn, er zijn anderen die royaal ruimte laten voor persoonlijke bijdragen die de heilige Geest in de harten van gemeenteleden legt. Sommige gemeenten zijn erg actief en ‘open’ in evangelisatiewerk naar buiten, andere tobben er behoorlijk mee. Er zijn er waar een krachtige band het dreunende ritme ondersteuning geeft bij ‘hoge’ Opwekkingsnummers (en als je niet weet wat dat is, ben je niet echt evangelisch ;-)), terwijl bij andere een gewone piano de samenzang begeleidt. So what? Nou, én?

In alle ernst: ik weet ook dat ‘t niet allemaal glorie en hallelujah is. Irritatie. Inhoudelijke meningsverschillen. Oud zeer. Bitterheid, soms. Binnen de gemeenten, of over de gemeentegrenzen. Ai, dát doet er wél toe. Als je wat ouder geworden bent, weet je daar tevéél van. Verdriet, pijn, tranen – je kunt niet doen alsof het niet bestaat.

Misschien – wie weet! – vinden sommige mensen elkaar die hiervan óók weten. Misschien omarmen ze elkaar, eindelijk. Wie weet is er heling, genezing, vergeving.

Het begint bij de eerste stap: de deur binnengaan, en zijn waar je wezen moet, allemaal dicht bij de Heer.

Dat is echte vrijheid: niet doen alsof er geen grenzen zijn, maar van elkaar houden met onbegrensde liefde.

 

[in Apeldoorn, gebouw van De Basis, Oude Beekbergerweg 41-45, 19.00, inloop vanaf 18.30]

 

« Newer PostsOlder Posts »

Blog op WordPress.com.