Oude! Weblog van Henk Medema

november 19, 2013

Een e-community: on-line, of tevens off-line?

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 9:10 pm

On-line e-community, of ook off-line? In de beide eerdere blogs zijn een aantal algemene theologische punten besproken. Nu mag het echt spannend worden, concreet: hoe zou ‘zoiets’ online kunnen werken? Of kan dat helemaal niet, en is er misschien per definitie een aanzienlijke mate van off-line realiteit bij nodig?

We vergeten niet dat deze ‘gemeenschap’ het karakter zal moeten dragen van de gemeenschap tussen de drie goddelijke Personen, de Drie-eenheid. Ik grijp weer terug op Graham Hill, en neem, met geringe aanpassing, een viertal aspecten van hem over die volgens hem essentieel zijn voor de gemeenschap, en die volgens mij ook van wezenlijk belang zijn in een virtuele community. Die formuleer ik nu in mijn eigen woorden:

(1) het authentiek persoon-zijn van de deelnemers (zoals ook Vader, Zoon en Geest ECHT personen zijn): je mag je niet in abstracte theologische debatten verschuilen, maar de community moet als het ware deze openheid en eerlijkheid en authenticiteit afdwingen: echt zijn, jezelf zijn.

(2) een echte community, gevormd door de deelnemers, waarin de koinonia, de gemeenschap een reflectie is van de innerlijke gemeenschap van de drie-enige God; de centrale drijvende kracht moet relationeel zijn, niet gevormd worden door het individualisme en het vrijwilligerschap van veel evangelische kringen, maar ook niet door het institutionalisme van de gevestigde kerken.

(3) een zich constant vernieuwende theologie, geconcentreerd op Christus en zijn verlossingwerk als het centrum van de Godsopenbaring, stevig verankerd in de zoektocht naar de waarachtige God.

(4) tenslotte een gerichtheid op de wereld, waarbij de gemeenschap de belichaming is van Gods eigen zending, zoals de Vader de Zoon zendt en de Vader en de Zoon de Geest zenden.

 

Hoe zou zo’n community er dan uitzien? De gedachtenvorming is nog nauwelijks begonnen, maar ik waag een aantal suggesties:

ad 1 (persoonlijke authenticiteit): het vormen van netwerken van social media, misschien op Facebook en Twitter, maar ook op andere, meer op e-community toegesneden vormen waarin digitaal verkeer in openheid én veiligheid kan plaatsvinden.

ad 2 (echte community): interactiviteit met een zich voortdurend vermenigvuldigend karakter, waarin persoonlijke chatting zich vermeerdert door alle charismata. Want als iemand digitaal in contact komt met een ander, is hij of zij dezelfde als irl, in het echte leven. De gaven van de Geest zullen ook dan in hem kunnen werken – en interessant is het of dat ánders gaat, dan wel op dezelfde manier

ad 3 (theologie) met name blogspots en websites kunnen zich lenen voor een open theologische discussie. Het zal mooi zijn als het niet alleen een rationele discussie is, maar ook een uitwisseling in aanbidding en lofprijzing – want wij weten allemaal uit de praktijk hoe het naderen tot God als priesters ons de meest intieme kennis van Hem verschaft.

ad 4 (gerichtheid op zending en wereld): dat zal niet een theoretische belijdenis moeten zijn, maar de digitale communicatie zal moeten uitmonden in activiteiten, en daartoe oproepen: sociale actie, politieke standpunten, hulpverlening, pastoraat voor mensen die daaraan behoefte hebben, enzovoorts.


Ben heel benieuwd naar de respons op deze blogs – terwijl ik intussen een volgende blog voorbereid, waarin ik jullie antwoorden mee zal kunnen verwerken.

november 18, 2013

Community: simpel, organisch, vloeibaar. Virtueel, digitaal – EN ontsprongen uit de Drie-eenheid.

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 9:05 pm
  1. Een eenvoudige gemeente (Simple Church), als een levend organisme (Organic Church), beweeglijk, vloeibaar (Liquid Church) – dat alles bijeen genomen, en dan óók nog eens een keer virtueel, digitaal. Hoe zou dat eruit gaan zien?

    We hebben in de vorige blog gesuggereerd dat Miroslav Volf met zijn trinitarische kerk-concept hier wel eens heel vruchtbaar zou kunnen zijn. Voordat we het over een e-community hebben, moeten we ons gedachten vormen over een community. En aan een community van mensen gaat de gemeenschap tussen de drie Personen van de Drie-eenheid vooraf.

    Volgens Volf (After Our Likeness, 220v) is de christelijke gemeenschap polycentrisch: ze heeft net zoveel middelpunten als er deelnemers zijn. Een gemeenschap die – zoals hij het noemt – episcopocentrisch is, een voorganger (oudste, opziener, ‘bisschop’) als centrum heeft, leidt al gauw tot passiviteit van alle leken-leden. De Geestesgaven worden dan verwaarloosd, en deelneming aan de zending van de gemeente neemt af.

    Voor Volf wordt de gemeente gevormd door de aanwezigheid van Christus in de Geest, en dat vindt z’n uiting door de hele plaatselijke, functionerende gemeenschap, niet primair door bedienaren, priesters, dominees of andere personen met een formele aanstelling. De hele gemeente brengt de kerk tot uitdrukking. Alle leden kennen en belijden Christus, ze houden vast aan de Schrift en aan het geloof van de kerk der eeuwen (in een constante bereidheid om nieuwe aspecten te leren), ze zijn samen actief in doop en avondmaal, ze treden naar buiten met bewuste zendingsdrang en sociale liefde.

    De kern van de christelijke gemeente is ‘trinitarisch’, in de hierboven al gemelde zin. Vooral in de levende werkelijkheid, inhoudend dat het leven van de gemeente gevorm wordt naar het model van de Drie-eenheid. Dat is essentieel, zoals Hill zegt: ‘We kunnen helaas met Karl Rahner instemmen, die zei: ‘Als de leer van de Drie-eenheid zou worden losgelaten of onjuist zou blijken te zijn, zou het grootste deel van de (zendings-) literatuur vrijwel ongewijzigd kunnen blijven.’

    In een volgende blog gaan we erover nadenken hoe ‘zoiets’ online zou kunnen werken. Of kan dat helemaal niet, en is er misschien per definitie een aanzienlijke mate van off-line realiteit bij nodig?

november 17, 2013

Apeldoorn en Filipijnen: gemengde gevoelens – maar niksdoen is geen optie

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 6:16 pm

Morgenvroeg, maandagochtend, komt de verhuiswagen voorrijden. Een blij gevoel hebben mijn vrouw erover. Na jaren hebben we eindelijk ons huis kunnen verkopen, en redelijk snel een ander huis kunnen kopen. Dat nieuwe huis is bijna veertig jaar oud, maar helemaal gerenoveerd.

Morgenavond komt de actie voor de Filipijnen. Een slecht gevoel hebben we daarvan. Nee, die actie juichen we toe, dat is het punt niet. Maar juist op het moment dat we bij Ikea, Leen Bakker, de Gamma, de Praxis en een aantal tweedehands-markten zo’n beetje alles weghalen wat ons hartje begeert, voelt het raar aan.

In de Filippijnen zitten of staan of hangen de mensen uitgehongerd en dorstig aan de kant van de weg, en klampen voorbijgaande hulpverlener aan om een beetje hulp, al is het maar een béétje. De woonwijken zijn veranderd in een massa verwrongen hout en ijzer en plastic, waarin je door de lijklucht op te snuiven nog meer slachtoffers kunt vermoeden.

It was the best of times, it was the worst of times (zoals A Tale of Two Cities van Charles Dickens [1859] begint. Goede tijden, slechte tijden.

Goede tijden in Apeldoorn. Zullen we nog een schemerlampje kopen? Kunnen we de vloerbedekking niet gelegd krijgen vóór de verhuizing moet plaatsvinden?

Raar gevoel. Beetje schuldgevoel? Ja, ook dat – maar is niet makkelijk te definiëren. ‘Stop niet met bidden voor de Filipijnen’, twittert de organisatie International Justice Mission. Maar wat moet je bidden? En wat moet je doen? Giro 555, een tientje, honderd euro, of een tiende van wat we in ons nieuwe huis hebben geïnvesteerd? Ik weet niet of we dat wel aandurven.

Morgen gaat het gebeuren. Nog maar ‘s een nachtje over slapen.

Maar zowel wat die verhuizing betreft, als in die actie voor de Filippijnen: niks doen is geen optie.

Een eKerk. Een eCommunity. Een eLand? De eVraag

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 6:03 pm

Een kerk die niet is opgebouwd uit stenen, met een toren, een orgel, kerkbanken, een zaal. Een kerk die evenmin bestaat in organisatie, regels, ambten, gezagsdragers. Een kerk bestaande uit mensen, gelovigen, leden van één Lichaam, samen belichaamd in Christus. Thom Rainer & Eric Geiger hadden het over een ‘simple church’, eenvoudig – je kunt er alle kanten mee uit. Frank Viola noemt zoiets een ‘organische’ kerk. Pete Ward sprak over een ‘liquid church’, een vloeibare, beweeglijke kerk. De Amerikaanse theoloog van Kroatische afkomst, Miroslav Volf, verbond zoiets ‘eenvoudigs’, ‘vloeibaars’ aan de gemeenschap van de drie-enige God. Daar is het immers allemaal begonnen: de Vader die de Zoon liefhad, de Zoon die absoluut toegewijd was aan de Vader, de liefde van de Geest die Hen met Elkaar verbond.

Zou het denkbaar zijn een zo open gemeenschap hier op aarde te laten functioneren? Zou het kúnnen? Is het wenselijk, én… is het doenlijk?

 

Nog een slag dieper…

Dat is op zich al een boeiende vraag, maar hij wordt nog interessanter als we ook nog eens boven het plaatselijke niveau uitstijgen. Want dat is mogelijk, in de eenentwintigste eeuw. Je kunt mensen langs virtuele, digitale weg met elkaar verbinden, zodat ze echt contact hebben, elkaar leren kennen en liefhebben, en zonder elkaar fysiek te ontmoeten de ‘gemeenschap der heiligen’ kunnen beoefenen. Wat dan vervolgens ook weer kan uitmonden in ontmoetingen irl, ‘in real life’, in off-line, zichtbare en tastbare dingen die je samen gaat doen: bidden en bijbelstudie, maar ook de handen concreet uit de mouwen steken. Waarna je weer terug kunt keren naar de elk moment van de dag mogelijke digitale gemeenschap.

Het wordt hoog tijd de mogelijkheden hiervan eens te onderzoeken. We hebben in Nederland sinds kort www.mijnkerk.nl, in Zuid Afrika is er www.ekerk.org, in de Verenigde Staten zijn digitale experimenten gaande, op het gebied van evangelisatie is Agape actief met www.jesus.net, en ook met www.ikzoekgod.nl In de komende maanden komt YourStory in een versie 1.0 tevoorschijn; dat is weer een beetje anders: gamification, maar komt er ook dicht bij. Wat is er doenlijk? Wat zou er gedaan móeten worden?

 

Zout, licht, een stad

In het onderstaande geef ik een paar theologische en praktische overwegingen mee, ten aanzien van zo’n digital (‘trinitarian’) community, en baseer me daarbij op het boek ‘Salt, Light and a City: Introducing Missional Ecclesiology’, door Graham Hill.

Hill bespreekt twaalf theologen en hun visie op de Kerk. Drie rooms-katholieken: Joseph Ratzinger (Benedictus XVI), Karl Rahner, Hans Küng. Drie oosters-orthodoxen: Thomas Hopko, Vigen Gurojan, John Zizioulas. Drie protestanten: Letty Russell, Jürgen Moltmann, John Webster. En tenslotte drie vrijkerkelijke, ‘evangelische’ denkers: John Howard Yoder, Barry Harvey, en Miroslav Volf.

Bij de laatste lijkt Hill zich, hoewel hij ook kritische noten te kraken heeft, toch het meest thuis te voelen. Voornamelijk zoekt hij aansluiting bij Volf’s boek ‘After Our Likeness: The Church as the Image of the Trinity’, waarin een grondige trinitarische gemeente-leer wordt uiteengezet. Op een andere plek zal ik Volf zelf nog wel eens analyseren. Nu gaat het voornamelijk over de vraag welke van de genoemde denkers ons iets in handen geven om met een on-line community te komen tot een virtuele én real-life gemeente-vorm, die niet alleen ‘gemeente is’, maar ook ‘zending IS’, niet alleen zending als één van haar activiteiten beoefent. Kortom, een virtuele gemeenschap waarop een missional ecclesiology past. En ik denk dat Miroslav Volf’s gemeente-model hier de meeste mogelijkheden biedt. In de volgende blog gaan we hier verder over denken.

 

november 14, 2013

Zonde (niet) zien is zonde

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 9:11 pm

Doe ’s gek, Lien! – zeiden Jip en Janneke tegen de werkster die bij hen thuis de boel schoon hield. En Lien dééd gek.

Ik ga ook gek doen. Heel gek, maar wel serieus gek, met elf anderen. Vierentwintig uur lang ons laten opsluiten, en schrijven of ons leven ervan afhangt. Dat ís natuurlijk niet zo, maar het leven van andere mensen is wél in het geding.

Er is een heleboel rottigheid in deze wereld. Nu ben ik een keurig opgevoed jongetje van ruim zestig jaar oud, en het is me altijd geleerd dat je weg moet kijken als je iets zondigs ziet. En ik vrees dat ik het zelf ook weer aan mijn kinderen heb overgedragen.

Niettemin heb ik genoeg gezien: van de rosse buurt in Den Haag (waar wij jaarlijks doorheen moesten om er een bijbelstudieconferentie te bezoeken), tot aan de Wallen in Amsterdam (waar ik later als bestuurslid van Tot Heil des Volks kwam), van de slums in Chayalitsa bij Kaapstad, tot aan de circa twaalfjarige meisjes die me in Pattaya uitnodigden om mee te gaan, toen ik daar ‘s morgens om zes uur m’n hardlooprondje liep.

Maar er is véél meer. En het is véél erger.

Is het goed om ernaar te kijken? Nee, niet als je dat doet uit onmenselijke, begerende wellust. Ja, wel om het tot je door te laten dringen wat er gebeurt. Wil je die rottigheid zien, horen, ruiken, voelen? Wil je je de verhalen laten vertellen, wil je de plaatjes zien, zou je er ook maar even willen zijn?

Goeie vragen, en die gaan we in ons boek indringend aan de orde stellen. Wegkijken is niet goed. Maar kijken en luisteren naar de verhalen is niet voldoende: het gaat er ook om er scherp over na te denken. Te zien wat hier gebeurt, wat ongerechtigheid is, en hoe het Koninkrijk van God zich daar falikant tegen keert – en dus ook de discipelen van dat Rijk, de volgers van Jezus.

Ik ga verhalen vertellen. Maar ik merk ook dat ik teruggeleid wordt naar m’n oude beroep, dat van jurist, en zo weer wil leren zien. Ik denk dat jij en ik samen een haarscherpe blik nodig hebben op het kwaad in deze wereld. Luister, want het is echt. Huiver, want het is erg. Heb ze lief, die mensen waar het om gaat. En doe wat. Niks doen is eeuwig zonde.

••••

SCHRIJVERS VOOR VRIJHEID

 

Deze week, van vrijdag 22 op zaterdag 23 november, laat ik me met 11 anderen een etmaal opsluiten – om te schrijven over vrijheid. Met z’n twaalven zijn we: doet je dat ergens aan denken? Maar we hebben geen pretenties van apostelschap. We willen wel je aandacht, en je medewerking.

Het gaat over vrijheid. Een prachtig geschenk, dat God graag aan alle mensen gunt, maar dat ze helaas maar al te vaak niet aan elkaar gunnen. Mensenhandel, moderne slavernij, prostitutie: in allerlei vormen worden mensen op een gruwelijke manier tot ‘dingen’ gemaakt en verhandeld.

Voor 24 euro heb je een boek, of als je dat liever hebt: een e-book. Voor 48 euro wordt je naam er zelfs in geprint. En je helpt daarbij mee aan de financiering van het reddingswerk uit deze rampzalige toestanden.

Kijk op http://www.schrijversvoorvrijheid.nl – en doe mee aan het werk van International Justice Mission, http://www.ijmnl.nl

 

 

november 6, 2013

God is tegen mensenhandel. Wij ook, toch?

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 9:34 am

God is tegen mensenhandel.

Wij ook.

Maar wat doe je eraan? Wat is er in Gods naam tegen mensenhandel te doen? Kunnen de hedendaagse vormen van slavernij worden uitgeroeid van de aardbodem?

Sinds kort na het begin van de wereldgeschiedenis is zonde in de wereld geweest, zegt de oude apostel Johannes in hoofdstuk 3 van zijn brief, en hij noemt Kaïn en Abel. De ene broer, Kaïn, gunde de ander, Abel, het licht in z’n ogen niet, en hij sloeg hem dood. Morsdood. Soms wordt de ander nog nét niet doodgeslagen, zodat we kunnen doorgaan met geld uit hem te wringen.

Wat zet je daar nu tegenover?

Gerechtigheid.

Liefde.

 

Gerechtigheid is, volgens de bewoordingen van de Romeinse denker Cicero, ‘ieder het zijne geven’ (suum cuique tribuere). Wat goed is, moet worden beloond; het kwaad moet worden gestraft. Zonder aanzien des persoons. Zoals Vrouwe Iustitia geblinddoekt wordt afgebeeld, met haar weegschaal. Gerechtigheid is niet beperkt tot een opinie, iets wat je víndt. Je moet het dóen. Gerechtigheid staat tegenover zonde, en dat is hetzelfde als wetteloosheid. Wat, om precies te zijn, meer is dan wetsovertreding. Zonde of wetteloosheid is leven alsof er geen god en geen gebod is. Gerechtigheid is het erkennen van God en van zijn geboden, niet alleen met de mond, maar metterdaad.

 

Liefde is niet genoeg. God is liefde, maar alleen zo’n bijbeltekst aan de muur helpt ons niet verder. Als er geen radicale, sterke gerechtigheid wordt beoefend, komen we op het gebied van mensenhandel niet veel verder dan wat slap geouwehoer (sorry voor de woordspeling).

Gerechtigheid is ook niet genoeg…! Streng rechtvaardig te denken en zelfs te handelen – dat is nodig, maar God is niet alleen rechtvaardig. Hij zal uiteindelijk gerechtigheid oefenen over deze wereld. Maar God heeft de wereld LIEFGEHAD, zozeer zelfs dat Hij zijn enige Zoon heeft overgegeven. (Johannes drie vers zestien, weet je nog wel?)

Je denkt aan Gods liefde. En je probeert het dan concreet te maken, net als Johannes: als iemand zelf een goed leven heeft, en daarbij z’n medemens gebrek ziet lijden, en hij doet de deur van z’n hart op slot – dat kan toch nooit? Gods liefde is een geweldige kracht, een enorme stormwind, die móet van binnenuit je hart toch open blazen?

En dan denk ik aan de vrouwen die zich dag in dag uit afbeulen voor hun pooiers. Aan de kinderen die lange uren zwoegen in de kobaltmijnen, steengroeves en textielfabrieken – van de leeftijd van m’n kleinkinderen die elke dag vrolijk naar de basisschool gaan. Het kriebelt en jeukt geweldig: zou God deze mensen niet liefhebben? Zouden wíj ze niet mogen liefhebben? – met een liefde die om gerechtigheid schreeuwt?

 

[Op 22 november laat ik mij met 11 andere auteurs 24 uur opsluiten om in die tijd een

boek te schrijven over het werk van International Justice Mission (www.ijmnl.org).

Wil jij deze Freedom Challenge sponsoren door een of meer boeken te bestellen?

Misschien voor medewerkers van je organisatie, leden van je kerk, docenten van je

school… Zie  www.schrijversvoorvrijheid.nl]

 

november 5, 2013

C.S. Lewis: a Small Quote at a Great Wedding

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 8:08 pm

On the occasion of the Medieval Wedding of Johan Klein Haneveld & Bianca Fransen

Here is a small quote for you, from someone who equally has occasion to celebrate something – in Heaven, for that is where he is this month for half a century. Someone might grudgingly comment that in Heaven it’s unceasing celebration. I agree, but yet disagree. My presumption is that the fullness of joy in Heaven always calls for more, and that those who inhabit that superb place, like the Owner of it, alway are extremely happy  as soon as they find an occasion for some additional feast.

Here is the quote, by C.S. Lewis, from The Four Loves:

“In friendship…we think we have chosen our peers. In reality a few years’ difference in the dates of our births, a few more miles between certain houses, the choice of one university instead of another…the accident of a topic being raised or not raised at a first meeting–any of these chances might have kept us apart. But, for a Christian, there are, strictly speaking no chances. A secret master of ceremonies has been at work. Christ, who said to the disciples, “Ye have not chosen me, but I have chosen you,” can truly say to every group of Christian friends, “Ye have not chosen one another but I have chosen you for one another.” The friendship is not a reward for our discriminating and good taste in finding one another out. It is the instrument by which God reveals to each of us the beauties of others.”

C.S. Lewis, The Four Loves

november 2, 2013

Een e-kerk. Of een e-gemeente. Of… whatever.

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 7:51 pm

E-kerk, of e-gemeente: een levende community in een virtuele wereld.

Hoe zou je zoiets kunnen noemen? FaithBook, bijvoorbeeld. Of iBelieve. Of een eKerk (maar die is er al, in Zuid-Afrika), of een eChurch. Maakt ook niet veel uit. Als het er kómt, gaan we een wedstrijd houden voor een goeie naam.

Waar het om gaat is een nieuwe vorm van samen-zijn in de digitale wereld. Samen geloven in Hem die je op deze plek niet kunt zien, en die in de echte wereld trouwens ook onzichtbaar is. Ook: jezelf zijn. Meer: iets delen met elkaar. Samen leesbaar (dus toch weer een soort ‘boek’) zijn, voor elkaar en voor anderen vindbaar.

Zonder diepgaande theologische fundering – die hoort op een ander platform thuis – noem ik vier manieren waarop zo’n e-community het e-vangelie tastbaar kan maken:

1. De massa. We noemen ze maar voor ‘t gemak Maarten & Mieke. Er zijn een heleboel mensen, en je wilt er ook graag minstens zoveel zien, of nog meer. Lijkt wel een beetje op de eerste christenen: als ze niet in de huizen bijeenkwamen, in kleinere groepjes, waren ze allemaal te vinden in de zuilengang van Salomo. Nu dus op het internet.

2. Het individu: die noemen we Inge & Ido, maar jij hebt natuurlijk je eigen naam. Waar je op het internet rondhangt, dat dóe je niet alleen, maar het maakt ook voor een groot deel uit wie je bént. Het is essentieel, het is heerlijk om er te mogen zijn: als virtueel, maar toch individueel mens gerespecteerd te worden door anderen. Vooral ook: je eigen identiteit te hebben, en daarnaar serieus te blijven zoeken.

3. Je bent locaal, je bent niet alleen Leanne & Lodewijk (om jullie nu maar even zo te noemen), maar je hebt ook vanuit je e-mail, je LinkedIn- en je twitter- en facebook-accounts een link naar het fysieke, tastbare leven. Het is de concretisering van het leven dat dichtbij is (‘ken je Jan van buiten Facebook?’ vraag FB als iemand je vriend wil worden, en dat is een heel goede vraag!). Op de al genoemde eKerk gebeuren dan ook allerlei dingen gewoon  in de échte wereld.

4. Je maakt deel uit van allerlei netwerken, of je nu Nettie & Nico heet of een ander stel bent, en waar je je ook op de wereld bevindt. Je broers en zussen  – in de familie van God noemen we ze vaak plechtiger ‘broeders en zusters’ zijn ook overal, van Reykjavik tot Syney, van Buenos Aires tot Wladiwostok. Dat mag allemaal, en het maakt in digitale verbindingen geen fluit uit.

O ja – da’s waar: je bent een discipel van de Heer, je strekt je verlangend uit naar zijn Koninkrijk. Toch? Lid van het lichaam van Christus, verbonden met het Hoofd, niet onder gezag van een predikant of pastoor of priester. Je wilt je gaven uitoefenen, in persoonlijke contacten, in bredere kring via blogs en discussie-forums, en natuurlijk méér dan digitaal. En je wilt de Heer prijzen, of je dat nu met Spottify of YouTube doet: samen met anderen!

 

Mensen, mensen! Het is de hoogste tijd voor zo’n e-community. Niet alleen maar iets dat je tot je neemt, als consument van geestelijke goederen.  Een kerk van bricks, van levende stenen, en niet alleen van bits & bytes. Iets waarin je zélf actief kunt zijn, inter-actief. Inter-net, dat natuurlijk wel – het belangrijkste is evenwel niet dat het netjes gebeurt, maar dat de gemeenschap der heiligen een virtuele gestalte krijgt.

Onderricht van de apostelen, gemeenschap, broodbreken, gebed.

Geloof, hoop, liefde.

En meer, …zou het er echt van komen, digitaal?

 

Blog op WordPress.com.