Oude! Weblog van Henk Medema

april 30, 2013

Eerlijk: Amalia, Prinses van Oranje: de gaap. En het knikje.

Filed under: Uncategorized — Tags: — henkmedema @ 7:07 pm

Iedereen heeft waarschijnlijk zo z’n eigen herinneringen meegenomen aan 30 april 2013. Bij mij hadden ze allebei te maken met Amalia, de negenjarige Prinses van Oranje. Een gaap. En een knikje.

Er was natuurlijk véél meer te zien. En er was veel waar je stiekem naar uitkeek, en wat je toch niet zag. ‘Zo waarlijk helpe mij God almachtig’ te horen uit de mond van de nieuwe Koning, dat doet je wat. En dan (bijna) alle volksvertegenwoordigers ofwel diezelfde verwijzing naar God in de mond te horen nemen, ófwel te horen zeggen ‘dat beloof ik’ – dat maakte ons er opnieuw van bewust dat het toch heel wat anders is, of je nu iets gewoon ‘belooft’ danwel de hulp van de Almachtige inroept.

Alle christenen in Nederland blijven op zo’n dag alert op woorden die dicht bij Gods woorden komen, en als ze komen, koesteren we ze als kostbare schatten. Vandaag waren dat er niet zoveel, eerlijk gezegd.

Maar even eerlijk gezegd: mij gaf dat op een positieve manier te denken. Van al die volksvertegenwoordigers legde de één de belofte af, en de ander de eed, het liep dwars door de partijen heen. Noch de ene, noch de andere formulering bracht God dichterbij of hield Hem op een afstand. En als Beatrix of Willem Alexander explicietere woorden van God hadden gesproken, zou dat óók geen verschil hebben gemaakt. Bij dit gebeuren, zoals bij elk gebeuren in heel Nederland en in de hele wereld, was de Koning der Koningen aanwezig. God de Almachtige, die door geen partij, geen minister, geen prins, geen prinses, zelfs geen koning te annexeren is.

Terug naar de prinsesjes, die eruit zagen alsof ze zó uit The Sound of Music waren gelopen, en speciaal naar Amalia. Een gaap die ze niet kon onderdrukken. En een knikje, toen voorzitter Fred de Graaf (van de Eerste Kamer, maar nu van beide Kamers) haar even speciaal toesprak – je kunt je voorstellen dat haar ouders het van tevoren hadden gesuggereerd dat ze dat moest doen, en dus dééd ze dat. Maar die gaap: dat was eerlijk. Het wás soms saai voor een negenjarig meisje, en waarom dan doen alsof het niet zo was?

Eerlijk gezegd: vandaag waren er van die eerlijke momenten, goudeerlijk. Een nieuwe generatie heeft de troon van Nederland ingenomen. Zelfs het moment op het IJ, toen Willem Alexander zich onder het feestvierende volk mengde, was eerlijk, maar Amalia spande voor mij de kroon. Wie weet mag ze die later wel dragen.

 

Advertenties

april 25, 2013

Geven, delen, Integral Mission & verlangen naar Gods Rijk

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 7:01 am

Wie de nood van de mensenwereld wil lenigen, dichtbij of veraf, op grotere of kleinere schaal, kan geven of delen. Het was lang vanzelfsprekend dat wij vanuit de rijke westerse minderheid de ‘majority world’ tegemoet traden als rijke, royaal gevende ooms (en tantes), met karrenvrachten relief-programma’s en geld. Steeds meer wint de overtuiging veld dat we er goed aan doen onszelf deel te maken van de nood, van de hele situatie waarin mensen verkeren. En van daaruit breng je niet in de eerste plaats ‘relief’, maar kun je één voor één eenvoudige, concrete ‘development’-doelen ontwikkelen.

‘Het Koninkrijk van God bestaat niet in woorden, maar in kracht’ (1Ko4:20). Het is mooi (en nodig) om een filosofisch-theologisch wereldbeeld te formuleren, maar het verlangen naar Gods koninkrijk is niet alleen van verbale aard. J.K.A. Smith (‘Desiring the Kingdom’) betoogt dat het verlangen naar Gods nieuwe wereld in al je zintuigen ervaren wordt. Met je laarzen in de modder, met je handen in de aarde om plantjes te laten groeien, met spierpijn van het spitten, je neus in de drek.

De Kerk is niet alleen maar een plek waar je de woorden van het zondaarsgebed leert, waarmee je Jezus in je hart aanvaardt en in de hemel te komt. De kerk is de zending zelf – hééft niet een zending, maar is de zending van God.

In die zending vertoont Gods gemeente het beeld van de Goddelijke drieëenheid, zoals Miroslav Volf betoogt (‘After Our Likeness: The Church as the Image of the Trinity’). Heel concreet wordt dat in het bijeenkomen van mensen in Jezus’ Naam (Mt18:20), en in het samen optrekken naar de god-loze wereld vol pijn en verdriet. Daar is, zegt Volf, de ware ‘katholiciteit’ te zien, want die houdt in dat je met z’n allen als discipelen van Jezus verlangt naar het geheel van de nieuwe wereld van God (kat’ holos, verwant met ‘holisme’). Alles zal nieuw worden, en met minder dan alles kunnen we niet tevreden zijn. HIJ gaat het doen, en daarom beginnen wij nu vast aan deze klus, integral mission.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.