Oude! Weblog van Henk Medema

februari 19, 2013

Zending: heel, één

Filed under: Uncategorized — Tags: , , — henkmedema @ 6:52 pm

De Heer, je God liefhebben met HEEL je hart, HEEL je ziel, HEEL je kracht en HEEL je verstand. Integraal – dat woord staat niet in Lukas 10 vers 27, maar wel het Griekse woord ‘holos’, ‘[ge]heel’, en dat betekent hetzelfde. We spreken over een [w]holistische manier van denken, en je herkent daarin het Engelse woord ‘whole’.
Wel eens gehoord van Integral Mission? Het woord ‘mission, ‘zending’ is natuurlijk bekend, en integraal betekent ‘samenhangend’, één geheel. De term Mission Intégral is geïntroduceerd door de Zuid-Amerikaanse missioloog René Padilla.
In maart gaan mijn vrouw Tineke en ik er wat meer kennis mee maken, tijdens een vakantieperiode in Zuid-Afrika, in een TOT (training-of-the-trainers) cursus. Nu klinkt dat heel ver weg, en dat is het ook – maar in Nederland is hetzelfde mogelijk, en wenselijk. We geven, vooraf, een beetje een idee waar het om gaat.

(1) Jij bent één. Je bent me d’r eentje – een uniek schepsel van God. In Psalm 86 bidt de dichter: maak mij één. Geef mij een focus, maak me gericht op de kern. Zoals de berijmde versie zegt: ‘Neig mijn hart en voeg het saam / tot de vrees van Uwen naam.’ Je bent niet gedeeltelijk in de zending, en voor een ander deel een gewoon mens. Je bent niet soms een discipel van de Heer, en op een ander moment zwoegend aan je eigen loopbaan, toegewijd aan je gezin, of relaxt vakantie houdend. Jezelf,  je gewone leven mét Jezus, breng je mee in een wereld zonder Hem

(2) De Kerk is één. Wij kíezen niet voor eenheid, wij zijn samen het ene Lichaam, we zijn de belichaming van Christus Zelf, Jezus’ handen en voeten. Lang hebben wij gemeend dat ‘t ook wel bij stukjes en beetjes kon: een deel van de kerk actief in de zending, terwijl een ander deel collecteert op zondagmorgen. Kerken in de westerse beschaving zendend en predikend, en daartegenover kerken in het zuiden en oosten ontvangend. Of weer een andere tegenstelling: sommige denominaties of plaatselijke kerken lopen zich in het zweet, anderen voelen zich niet zozeer geroepen, hoogstens om een duit in het collectezakje doen.
Nee! Elk stukje van Gods gemeente deelt in Gods missie. Zoals de drieëenheid, Vader, Zoon en Geest, als totaal betrokken was in de zending van de Zoon. Jezus Zelf was het evangelie. En nu Hij in de hemel is, mag je zeggen: de Christus. Of ook: de Kerk is zélf het evangelie. Ze brengt niet het evangelie mee als een ‘iets’ dat buiten haar staat, maar ze gaat midden in het leven staan, waar alle ellende is: pijn, zonde, corruptie, oorlog, honger, dood en verderf.
De Kerk is één, maar is niet monolithisch, niet van graniet. Elk partje en deeltje is weer verschillend, ieder mens is me er ééntje. Iedere plaatselijke kerk is zendend én ontvangend, op elke plek weer anders. Prachtig is dat.

(3) Het leven is één. De wereld is in stukken uiteengevallen, en dat is verkeerd: landen hebben ruzie met elkaar, naties maken oorlog, huwelijk en gezinnen vallen maar al te vaak uit elkaar – eeuwig zonde is dat, letterlijk en figuurlijk.
De wereld is gefragmenteerd, en dat is maar goed ook. Als we onze voordeur uit stappen, betreden we een wereld die er elke keer weer anders uitziet – en wij kunnen niet (zelfs niet met ‘christelijke’ autoriteit) zeggen dat het allemaal volgens ónze normen moet. De kosmos is op een prachtige manier vol verscheidenheid; waar dat geen zonde is, kun je het vieren. Mais in een akkertje stoppen, een waterput slaan, mensen leren omgaan met hiv infectie – dat klinkt als Afrika. Maar een buurthuis openen in Bedum, Nederlandse les geven aan allochtonen in Utrecht, of een digitaal netwerk vormen voor yuppen in Amsterdam, dat is gewoon Hollands. Toch?

februari 9, 2013

Zaterdag: De Nieuwe Koers

Filed under: Uncategorized — Tags: , — henkmedema @ 4:03 pm

Zaterdagmorgen, met een druk weekend voor de boeg. Mijn lieve vrouw en ik komen net terug van de supermarkt: boodschappen, en we moeten zó weer weg: vriendenbezoek. Maar hij ligt op de mat, en ik kan nog snel even het plastic ervan afhalen. DE NIEUWE KOERS.

Men vraagt mij, toevallig, deze week of ik ‘m wil aanbevelen. Dat gaan we natuurlijk niet doen, gewoon omdat ik het daar veel te druk voor heb, en omdat ik op de loonlijst sta bij dezelfde werkgever die ook dit blad uitgeeft (‘WC-eend raadt aan: gebruik WC-eend!’). Maar wat ik uiteraard graag doe, is mijn gemoedsgesteldheid beschrijven bij de brievenbus. Dit is mijn verlangen: een uurtje op de bank om, al is het maar diagonaal, er doorheen te wandelen.

Ik ontwaar allemaal mensen die ik vervolgens graag lees. Jannetje Koelewijn kan me wat minder schelen – hoewel: ik wil best weten waarom ze écht geen christen is, en zonder reserve aanhanger van het denken van Swaab. Mijn leeftijdgenoot ds. Piet de Jong (ja, van Delfshaven, en nu in Wijk bij Duurstede) wil ik straks even aanhoren. Het debat over Israël en de Palestijnen pik ik eruit niet zozeer voor de auteurs, die ik persoonlijk niet ken, maar wél voor het onderwerp. Ergens zie ik dat mijn goede vriend Evert Jan Ouweneel iets over geld heeft geschreven, wat ik dus zeker niet wil missen – want scherpzinnig én warm is zijn betoog bijna steeds. Die columns kan ik aanstonds nog wel even meepakken, dat kost maar weinig tijd.

Nou ja, even geduld, ik moet eerst dit blogje nog posten, er is nog wat mail, en een paar twitterdingetjes moeten ook nog gebeuren (waarover trouwens óók nog wat te vinden is in dit nummer). Saluut, ik zie je straks, op de pagina’s van De Nieuwe Koers.

februari 4, 2013

Wij kiezen niet voor eenheid

Filed under: Uncategorized — Tags: , , , — henkmedema @ 9:24 am

Wij kiezen niet voor eenheid.
Zeker, het behoeft uitleg waarom ik geen gehoor heb gegeven aan de hartelijke uitnodiging voor een retraite in Helvoirt, in het klooster Emmaüs, op 5 februari 2013. Dat is simpel: het is onze trouwdag. Meer nog: het is niet zo maar een jubileum, het is onze veertigste trouwdag. Tineke en ik vieren dat. We hebben op diezelfde dag in 1973, toen het kon vriezen en kon dooien, gekozen voor eenheid, en daar al die tijd geen moment spijt van gehad.
Het behoeft niettemin nog meer uitleg, want deze beweging ‘Wij Kiezen Voor Eenheid’ is me zeer lief. Veel van de mannen en vrouwen die er de dragers van zijn, heb ik de laatste paar jaren ontmoet en we zijn hartelijk dezelfde weg gevolgd, samen.
En toch meen ik het serieus: wij kiezen niet voor eenheid. Zo’n retraite is heel goed: bidden en denken, denken en bidden. Maar over de kern hóef je eigenlijk helemaal niet meer te denken, want eenheid is een geloofswerkelijkheid. Het is wat de Zoon aan de Vader vraagt: ‘Laat hen allen één zijn, Vader. Zoals u in mij bent en ik in u, laat hen zo ook in ons een zijn’ (Johannes 17:21v). Zou de verhoring van de Zoon door de Vader ook maar een seconde afhangen van onze samenkomsten, retraites, ontmoetingsdagen, kloosters en Malievelden?
Goed, in zekere zin is dit wél waar: concrete eenheid is het resultaat van geloof, hoop, liefde. De ervaring van eenheid is het gevolg van consistent voortgaan in de samenbinding van de vrede.
In het afgelopen weekend hebben wij als complete familie, met alle kinderen en kleinkinderen, in Groesbeek de eenheid gevierd, als een speciale gift van Gods genade – want je krijg het cadeau, zo is het wel, je knutselt het niet met eigen handigheid in elkaar. En daarbij aan het slot Efeze 3 vers 14 gelezen, over de Vader naar wie elk vaderschap (‘familie’, ‘gemeenschap’) in hemel en op aarde genoemd wordt.
Dan weet je ook weer waarom het helemaal niet vanzelf spreekt. Wij kijken veertig jaar terug, mijn vrouw Tineke en ik. Wat waren we verschillend, vanaf het allereerste begin! Vrouw en man, afkomst en familie, gevoelens en gedachten, hobby’s, sport en spel, de manier waarop we ons geloof beleefden. En de kinderen die er kwamen, raad eens? Allemaal weer anders, jawel! Ze zijn ook weer getrouwd, en (om maar een voorbeeld te noemen) de kerken waar ze zich nu in bevinden zijn stuk voor stuk weer verschillend, en hún kinderen vertonen weer een levendige variatie.
Je zou er herrie over kunnen krijgen (en als je ‘t niet verder vertelt: dat is ons ook wel eens gebeurd!), maar je zou ook tenslotte tot de ontdekking kunnen komen dat het mooi is. Niet makkelijk en mooi, maar moeilijk en mooi.
Wij kiezen niet voor eenheid. We kiezen wél tussen de vele manieren waarop we die eenheid kunt vieren. Als kerk, en als familie.
Alle plekken waar je eenheid vindt, waar dan ook, hebben iets met die radicale eenheid in Christus te maken. Kies je daarvoor? Je zou wel gek zijn als je dit Godsgeschenk zou afwijzen. Maar het is wel een geloofswerkelijkheid waarin je, in alle eenvoud en dankbaarheid, je plaats mag innemen, en mag blijven uitvogelen en uitproberen hóe je het ook weer doet. De volgende keer ben ik er weer bij, stuur me maar een mailtje.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.