Oude! Weblog van Henk Medema

augustus 30, 2011

How to Understand Women

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 7:36 am

How to Understand Women

augustus 25, 2011

Tree of Life: een film vol vragen

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 5:42 am
Een volheid en veelheid van beelden, metaforen, symbolen, als in Lord of the Rings (maar lang niet met dezelfde vaart: met traagheid en diepte), zozeer dat ik ook na twee keer de film gezien te hebben nog niet weet waar ik moet beginnen en eindigen. Is deze film van Terence Malick ‘een gebed… een wonderlijke naieve film over ons verlangen God om verantwoording te vragen’, zoals Willem Jan Otten zei in De Groene Amsterdammer http://bit.ly/oThS65 ? Een film die zo traag verloopt dat er steevast een aantal bezoekers de zaal voortijdig verlaat, maar die je hart zo in beweging zet dat je ‘m nóg eens wilt zien. Deze film zindert van verlangen en vragen. De hele wereld, het hele leven, in een nutshell – en God is zoek. Nee, toch niet, niet God is zoek: de inzet aan het begin van de film is de tekst uit Job, waarin God Zich met donderend geweld tot de kleine mens richt: WAAR WAS JE, TOEN IK DE AARDE GRONDVESTTE?
Of is God toch wél zoek? Als je zoon of je broer zo maar meedogenloos uit het leven wordt gerukt? Of een jongetje dat door z’n vader hoog naar de bewolkte hemel verwezen wordt, achter de boomtoppen: daar is God, jongen! Wat zie je van God in een vader die zich niet opent voor zijn vrouw en zijn zonen, die zich ‘meneer’ laat noemen? Wat heb je aan hem in onbegrijpelijke preken en mooi orgelspel? Hoe moet je Hem vinden in de Kaïn-en-Abel-achtige relatie van twee broers? Waar is Hij, in een wereld waar zich telkens weer onverwachte en afschuwelijke dingen voordoen? (‘Kan dat iedereen overkomen?’ vraagt de zoon aan zijn moeder.) Waar is God in een wereld waarin je elkaar niet kunt vertrouwen. Hoe kun je hem terugvinden in je eigen hart, als je voortdurend jezelf tegenkomt: I hate what I do, fluistert de jongen, en wij denken aan Romeinen zeven. De ongenoemde boom in de hele film: de boom van de kennis van goed en kwaad.
En toch ís er iets van God Zelf. Een boom waarin (net als in het grasveld van de tuin) nauwelijks een spranje leven meer zit, maar waarin je wel kunt klimmen, spelen, léven. Er is genade, zichtbaar gemaakt in de manier waarop de moeder een plek in het leven van haar man en haar jongens heeft. (Dat de hedendaagse wereld letterlijk niet meer weet wat genade is, blijkt uit de vertaling in de ondertiteling: ‘gratie’…) En is er tóch een deur, waardoor je een wereld met een open hemel kunt betreden? Wás die deur er – zoals de terugblikkende filmbeelden suggereren – ook al in het huis waar ze woonden, een deur waar ze gewoon nooit doorheen zijn gestapt? Het kruis van Golgotha is er niet, hoogstens een enkele crucifix. Maar de muziek speelt Agnus Dei qui tollit peccata mundi – het Lam van God dat de zonde der wereld wegneemt.
Een wonderlijke wereld, vragen en vragen oproepend. Aan een echte recensie ben ik nog niet toe. Ik moet nog maar eens gaan kijken.

augustus 24, 2011

Media in stamverband

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 12:37 pm
Lees je wel eens een boek in één adem uit? Daarvoor moet je wel een enorme longinhoud hebben… Maar in één avond, of zelfs minder dan dat? Ademloos, zelfs? Het overkwam mij onlangs met het boek TRIBES – JIJ MOET ONS LEIDEN van de Amerikaanse media-goeroe Seth Godin.
Laat me iets van m’n enthousiasme met je delen. Echt, ik lees TRIBES niet kritiekloos, maar Godin helpt ons op een bijzondere manier om te begrijpen hoe onze postmoderne, eenentwintigste eeuw werkt – en met name hoe daarin de media werken.
Het principe van Tribes (Seth Godin) is dit: wat jou drijft, drijft ook anderen, en dus bestaat er een ‘stam’ van gelijkgezinden die er alleen maar op wachten aangestuurd te worden. Zo’n tribe is meer dan een netwerk, want daarin kijk je uitgeslapen uit je ooghoeken naar degenen die wat voor je kunnen betekenen. Het is ook meer dan een community, want een community is een cirkel van mensen die bij elkaar horen. Nee, het is een gemeenschap die zich in een bepaalde richting beweegt.
Tribes staan tegenover de fabriek van het vroegere industriële complex (door Godin beschreven in een eerder boekje, The Purple Cow). Dat is het maatschappijbeeld van de twintigste eeuw, zeg maar: van de moderniteit. Het heeft zeker gewerkt, in inmiddels voorbijgegane tijd: je was een mens met anderen onder je gesteld, en je luisterde zelf weer naar de orders van je chef; die was óók weer ondergeschikt aan een bedrijfleider, en die weer aan de directie, en dan was er zelfs nog een raad van commissarissen, die kreeg je nooit van z’n leven te spreken. Een idee dat je op de werkplek had, moest je aan je directe baas voorleggen, en als hij er niks in zag, kwám er niks van.
Maar nu werkt het zo niet meer. Je baan heeft niet alleen maar met chefs en ondergeschikten te maken, maar je staat in een levend mensenverband met allerlei anderen. Je moet niet proberen een organisatie (hiërarchisch of als matrix vormgegeven) naast of tegenover een andere organisatie zetten; daar zou je zelf heel veel kracht voor moeten mobiliseren. In plaats daarvan maak je gebruik van de krachten die in de collectieven van mensen, tribes, werken. Vooral in de mediawereld werkt het zo, als redacteur, journalist, auteur, uitgever.
Een imprint is in deze visie niet langer een uithangbord, maar een plek waar je als lezer en schrijver graag ‘uithangt’, ‘a place for hanging out’. Wat mensen van één tribe (mensen die zich thuis voelen bij een imprint) beweegt, zal anderen juist vertragen, een andere richting uit sturen, of bij hen zelfs negatieve gevoelens opwekken.
De beweging van media loopt langs deze kernen: hot spots voor mensen als ‘hitte zoekende projectieleen; aandachtsplekken voor mensen die zin hebben in (ongeveer) hetzelfde; thematische zwaartepunten waar snelle eindgebruikers lezen en reageren.
Werken via het principe van tribes is – zo zegt Godin – pas mogelijk geworden door de contacten via internet. Digitale connecties stellen ons in staat tribes te herkennen, te vormen en te sturen.
Is dit boeiend, of is dit boeiend? Het zijn fascinerende gedachten, die ons dwingen opnieuw en zeer vernieuwend door te denken over de manier waarop uitgeverijen en imprints, omroepen en rubrieken, blogs en tweets het beste kunnen functioneren.
Social media zijn allereerst zwaartepunten voor inhoudelijke aansturing van de tribes, zijn anderzijds instrumentarium voor marketing
Ik ben zeer benieuwd naar reacties, van mensen die Godin gelezen hebben of die er nu voor het eerst mee worden geconfronteerd.

augustus 10, 2011

Het sprookje van mevrouw B. Oekh-Andelaar

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 2:15 pm

Mevrouw B. Oekh-Andelaar  hield van de wereld. Dat wil zeggen: van de wereld die je kon zien. In die wereld had je Boeken, met een grote B, precies zoals bij de voornaam van mevrouw Oekh – voornaam wás ze, reken maar.

Van de andere wereld hield zij geenszins, heel eenvoudig omdat die andere wereld onzichtbaar was, en daar hield mevrouw Oekh niet van. Waar hield ze nog meer niet van? Bijvoorbeeld van de deurtjes die zich tussen de ene en de andere wereld bevonden, want die waren ook onzichtbaar. Mensen die deze deurtjes wel gebruikten, noemden ze media. Alleen al dat woord vond mevrouw Oekh ronduit occult.

 

Van de wereld echter hield zij buitengewoon veel, niet alleen omdat dit de vindplaats was van de reeds gemelde Boeken. Maar ook omdat daar Mensen waren. Het aardige was: die Mensen hoefde je maar een beetje om te draaien, en dan werden ze heel wat anders. Consumensen bijvoorbeeld. Beetje fout, maar het leverde wel weer wat op.

Wat ze niet wisten is dat je er maar een handvol letters vanaf hoefde te halen, en dan waren ze echt. Misschien werden ze soms op een rare manier onzichtbaar – was dat nou occult? Raar. Maar door die deurtjes, die media heetten, konden ze toch zomaar zichtbaar worden.

Mevrouw Oekh – dat had ik u nog niet verteld, maar dat moet u toch echt weten   – noemde zichzelf een handelaar in Bedrukt Papier. Zij was er zelf een beetje bedrukt van geworden, maar dat nam ze op de koop toe, want om die koop ging het, daarbij wreef zij zich telkens weer vergenoegd in de handen. Maar wat ze niet zag, wat tóch zo was – alwéér zoiets onzichtbaars! – was dat de consumensen de winkel niet verlieten met bedrukt papier, maar met Inhouden. Zij noemden dat ook wel content, want dat was precies wat de toestand van hun hart het beste beschrijft als ze de deur van mevrouw Oekh weer achter zich dicht deden. Content. En dus kwamen ze terug, telkens weer.

Mevrouw Oekh zag dat wel, maar zag het tegelijk heel anders: ze nam deze mensen, die telkens weer de ingang en de uitgang vonden, op de koop toe, en dat was aardig. Want ze bleven komen, en bij de koop hoorde steeds weer een toetje.

Tot op een dag – het moet ergens in het begin van de eenentwintigste eeuw geweest zijn – de consumensen niet meer kwamen. Het druppelde eerst nog een beetje door, maar je kon al zien hoeveel minder het was. Het consumeren was voorbij. Je kon ze niet meer op de koop toe nemen, want de koop was er niet meer, en het toetje al helemaal niet. Tenslotte hield het op. Er was niets bedrukts meer, behalve dan de ziel van mevrouw Oekh, maar die was zeker niet van papier, en was dat nooit geweest, zelfs niet toen ze nog juffrouw Andelaar was.

En die Inhouden dan, die (hoe noemden we dat ook weer…) content? Die was er nog wél, en wel duizendvoudig in de hartjes van al die mensen, die nu die andere deurtjes door waren gegaan, en die deze nieuwe manier van doen eerst wel wat gek vonden, maar er tenslotte steeds beter mee konden leven.Want in die onzichtbare wereld zagen ze steeds meer mensen – zónder consu! – en dat voelde heerlijk. Gezellig. Gemotiveerd. Ze leerden elkaar steeds beter kennen, en herkennen. Steeds meer kregen ze het gevoel dat ze bij eenzelfde (hoe zeg je dat?) stam hoorden. Mevrouw Oekh zagen ze zelden meer, die zat bedrukt achter haar waren. En de mensen gingen nog even kijken op het web, en zetten zich toen vrolijk achter hun stam pot. En natuurlijk, laten we dat niet vergeten: ze leefden nog lang en gelukkig.

 

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.