Oude! Weblog van Henk Medema

februari 17, 2011

Eenheid is het enige niet

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 8:19 am

Vanuit Helvoirt naar huis rijdend door het zonnige landschap, thuis en mijn vrouw begroetend, al gauw weer ondergedompeld in het vele werk, bleef me de hele tijd het verlangen van de vierentwintig uur in het klooster bij. ‘Wij kiezen voor eenheid’, dat was het motto. Verlangen naar eenheid, dat was de toon die de muziek zette. Een machtige mix van zo’n veertig prachtige mensen, deels oude vrienden, deels nieuwe en verfrissende contacten. Allemaal met een diep verlangen naar eenheid.

Het gevoel was sterk dat die eenheid op een of andere manier binnen handbereik lag – en tóch weer niet. We waren op de goede weg, we waren er bijna, en toch voelden we ons op de een of andere manier onthand, verlegen, aarzelend. Lag er een weg voor ons die we op de kaart konden schetsen? Zouden er concrete dingen zijn die we konden doen? Daar zaten we over te praten: charismatisch en gereformeerde mensen, rooms- en oud-katholieken, baptisten en broeders van de ‘vergadering van gelovigen’, mannen en vrouwen, ouderen en jongeren. We zeiden een aantal dingen tegen elkaar. We zongen, we baden, grepen elkaars hand, namen weer afscheid. Gaat deze retraite ons ergens heen brengen?

Er waren mooie momenten. En er waren ook best moeilijke ogenblikken, waarin de pijn voelbaar was; die ga ik hier niet met naam en toenaam aanduiden, omdat de verdrietige dingen juist in de beslotenheid van de broederschap en de vriendschap gedragen konden worden.

Een verlangen, een visie, een plan? Zo concreet is het in Helvoirt nog niet geworden, en misschien kan of mag of hoeft dat ook niet.

Aan het eind bleef het begin weer terugkomen in m’n hoofd en hart: we hadden ons samen gezet aan het lezen en bestuderen van Efeze 3 vers 14 tot 21. Christus in ons hart, Christus door ons heen de wereld in. Het leven van de Heer in ons, Christus in de kerk (NBV), in de gemeente (NBG), in de vergadering (Naardense Bijbel).

Eenheid op zich kan onze visie niet zijn, naar binnen gericht – maar eenheid in Christus, naar buiten tredend, de wereld in. De oude klassieke woorden, nieuw getoonzet in Opwekking, bleven hangen: Be Thou my vision, o Lord of my heart…

Wees mijn verlangen, o Heer van mijn hart,

leer mij U kennen in vreugde en smart.

Laat mijn gedachten op U zijn gericht;

wakend of slapend, vervuld van uw licht.

 

februari 12, 2011

Kantelpunt in het Midden-Oosten?

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 11:28 am

Net als veel Nederlanders en andere wereldburgers zat ik gisteren gekluisted aan de televisie en volgde zoveel mogelijk de beschikbare sociale media. Het Tahrir-plein en andere plekken in Egypte, en tenslotte  het aftreden van Hosni Mubaraka.

 

In de avond kon ik me af en toe weer een beetje concentreren op het lezen van het magistrale boek CONGO van David van Reybroeck. Juist was ik gekomen aan het hoofdstuk over de dekolonisatie en de opstand rond 1960, en ik herinnerde me precies hoe ik als tienjarig jongetje elke dag de krant van de mat haalde, en daar dezelfde namen las: Kasavoeboe, Loemoemba, Tsjombe, en vele anderen. Wat ik toen niet zo goed snapte, was dat hier een keerpunt in de geschiedenis plaatsvond: het omvallen van de koloniale machten in het enorme werelddeel Afrika.

 

Veel blogs en artikelen hebben ons de afgelopen dagen gewezen op een andere gebeurtenis, die ook parallellen vertoont met Tahrir: 1989, de val van de Berlijnse muur. Ik weet ook nog precies waar ik toen was, namelijk op een conferentie in Amerika – en ik moest die arme, onwetende Amerikanen telkens weer uitleggen hoe het toch zat, dat je in Oost-Duitsland oostwaarts de grens overstak en dan in West-Berlijn aankwam. Wat we vermoedden, was dat we een historisch keerpunt beleefden: de val van het communistische imperium in Oost-Europa.

 

The day after the night before vragen wij ons allemaal af: en nu? Wat is er nu precies gebeurd in Egypte? Waar is Mubarak, en waar zijn z’n miljarden? Wie wordt de president van deze splinternieuwe militaire dictatuur? Wanneer krijgt de Moslim Broederschap de macht? En wat blijft erover van de ‘onbevangen’ vrijheid van godsdienst voor moslims én christenen op het Tahrir-plein? Is er, na de val van het communisme, nu (op ons gebed??) een nieuw machtsblok gevallen, of gaat dat gebeuren met de volgende revoluties?

 

Vooruitzien of weten doen we geen van allen. Ik las vanmorgen nog even de woorden van Philip Yancey in zijn net in het Nederlands verschenen boek, Waar is God goed voor? – als hij een moslim citeert: ‘Ik heb de hele Koran gelezen en ik kan daarin geen aanwijzingen vinden hoe moslims moeten leven als minderheid in een samenleving. Ik heb het hele Nieuwe Testament gelezen en kan daarin geen aanwijzingen vinden hoe christenen moeten leven als meerderheid.’ Hij legde, volgens Yancey, de vinger bij een centraal verschil tussen de twee geloven. We gaan gespannen de toekomst in, vooral kijkend naar het Midden-Oosten, maar we weten wel dat dít verschil niet zal gaan kantelen.

 

PS: ik ben wel heel benieuwd naar de respons van mensen die al wél iets menen te kunnen zien…

Blog op WordPress.com.