Oude! Weblog van Henk Medema

december 7, 2010

Afrika, Azië, enzovoorts: vlak achter de muur

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 9:38 am

Eén van de schokkende dingen waarmee ik zes weken geleden in Kaapstad werd geconfronteerd, was de zogenaamde Slave Lodge. Het gebouw ligt tussen het zogenaamde kasteel van Van Riebeeck en de Compagnie’s Tuin, en is gewoon één van de vele toeristische attracties, waar toeristen in ontspannen kledij naar binnen wandelen. Er staat een kerk naast, waarover straks meer. Ik ging er met een vriend heen, in één van de weinige vrije uren die ons gegund werden tijdens het Derde Lausanne Congres voor Wereldevangelisatie.

Het gebouw heeft voor allerlei doeleinden gedient, onder andere als zetel van het hoogste rechtscollege van de Kaap. Maar het was oorspronkelijk gebouwd als ‘lodge’ voor de slaven die daar vanuit allerlei landen werden verhandeld. Je moet je bij ‘lodge’ niet een logement voorstellen, maar een soort opslagplaats. De slaven werden letterlijk naar binnen geladen vanuit de boten waarmee ze gekomen waren, om daar te blijven liggen; tot ze weer op transport gesteld werden, kregen ze net zoveel te eten dat ze juist niet dood moesten gaan. Er ging ook wel eens wat mis, en nu kom ik op het schokkende document dat in één van de vitrines werd tentoongesteld, een lijstje opgesteld in zeventiende- of achttiende eeuwse Nederlandse bewoordingen: NEGENTIEN DOODE NEGERS. Bij aankomst in Kaapstad werden, om geen rotte appels in de mand te krijgen, de nog levende slaven van de ‘doode negers’ gescheiden. Het kon er nog nét af dat ze er een lijstje van namen bij voegden, en daarna werden de slaven zonder veel ceremonie begraven.

De aangevoerde slaven die de reis hadden overleefd, werden schouder aan schouder in de bedompte en kleine ruimte van de Slave Lodge gegooid – dat is vermoedelijk het goede woord. Zoals gezegd, was er (en is er nog steeds) vlak naast het gebouw een gereformeerde Kerk, waar op zondag diensten werden gehouden. Als in de aangrenzende ruimten het gekerm van de slaven te hard opklonk, wist de organist dat hij wat harder moest spelen, en dat de gemeente wat krachtiger moest zingen, om niet met het burengerucht geconfronteerd te hoeven worden…

We gingen huiverend de deur van de Slave Lodge uit, en koud was het niet. O ja, dat had ik nog niet verteld: mijn vriend kwam uit Suriname, en zijn verre voor-overgrootvader was één van de overlevenden van de massa’s uit Afrika die in de slavenhandel van vroeger eeuwen getransporteerd was.

Mark Laberton zegt, in zijn boek The Dangerous Act of Loving Your Neighbour hoe Jezus naar de mensen keek: Jesus didn’t see a sick woman, he saw a daughter of God. He didn’t see an outcast from society, he saw a child of Israel. He didn’t see a sinner, he saw a person in the image of the Creator. Jezus zag niet een neger, maar een mens. Jezus hoorde niet een slaaf kermen, maar een kostbare persoon. En nooit zong Hij een toontje of wat luider, om ze maar niet te hoeven horen.

Terug in de drukte kwam de oorverdovende stilte van dat ene document op me af. Mark Laberton vraagt zich af hoe het komt dat wij in het Westen de andere helft van de wereld niet horen of zien – of althans: vaak niet. Hij geeft zelf antwoord op die vraag: dat komt doordat we met de rug tegen de dunne muur zitten die ons van hen scheidt.

De Slave Lodge is een soort parabel over ons, niet alleen maar een verhaal over onze verre Hollandse voorouders die daar hun VOC-slavenhandel bedreven, en over wie wij gemakkelijk ons hoofd kunnen schudden. Ons land is vol van migranten, en dat zijn lang niet allemaal moslims – en al waren ze dat: so what! Mensen in Gods beeld gemaakt, gereisd, gevlucht, bedreigd vaak; mensen uit China, Ghana, Iran, Nepal, Soedan, Oezbekistan, Marokko, Myanmar, en weet ik waarvandaan allemaal. (Velen van hen zijn christenen, en nog maar kort geleden hebben we een boek gepubliceerd waarin een aantal van hun voorgangers aan het woord komen, GRENSGANGERS – zie http://www.medema.nl) Wij weten maar weinig van hen, omdat we vaak met de rug naar hen toe zitten, met een veilig muurtje ertussen in. Ze zijn er intussen wél, dicht bij ons. De wereld is klein, en ziet er steeds bedreigender  uit. Wij kunnen nooit meer zeggen dat Afrika en Azië en al die andere delen van de wereld ver bij ons vandaag liggen. Misschien zou het goed zijn als we een toontje lager zingen, en met de ogen van Jezus naar hen kijken.

 

PS: Kijk nog eens naar http://www.connectingchurches.nl

Advertenties

Geef een reactie »

Nog geen reacties

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: