Oude! Weblog van Henk Medema

oktober 27, 2010

Kaapstad & de landing

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 2:59 pm

Geland. Kaapstad anderhalf werelddeel ver weg. Maandag stond ik nog op het uiterste puntje van Kaap de Goede Hoop, op het schiereiland, in een frisse voorjaarszon uit te kijken naar de zuidpool. Nu is het woensdag en zien we de Hollandse herfstwolken zich samenpakken in het noorden, en straks de winterwolken. Een hele wereld ligt er tussenin.

Voor degenen die hebben meegeleefd, gebeden, steun aangeboden, wat al niet meer: mag ik jullie nog onzettend heel hartelijk bedanken? Ik doe het, in ieder geval.

Zeg eens in een paar woorden hoe het was? – vraagt iedereen. Nou: hectisch. Heftig. Geweldig groot, zowel in de lengte als in de breedte. Het Derde Lausanne Congres voor Wereldevangelisatie duurde meer dan een week, had 4500 bezoekers exclusief pers en speciale gasten, en vanuit het communicatieve netwerk werden honderden (of waren het er zelfs duizenden?) documenten en audio- en video-streams gepubliceerd. Zelf was ik één van de ruim twintig bloggers, maar zo’n bijdrage valt in het niet  in die enorme stroom.

Het was niet alleen groot, het was – iets anders is ook nauwelijks voorstelbaar – ánders dan iedere andere conferentie die ik tot dusver heb meegemaakt. Je komt hier ook niet vandaan met de opmerking dat het ‘een goede conferentie’ was, en dat ‘je hart erdoor verwarmd is’ of iets dergelijks. Zo makkelijk kom je er niet vanaf. De veelheid van mensen die je ontmoet, en die je op een of andere manier raken. De echte en vaak heftige verhalen uit tal van landen. De indringende en soms moeilijke onderwerpen die aan de orde kwamen. Dit is tenslotte ook een strategisch congres. Als Nederlandse delegatie gaan we er op 10 november stevig over doorpraten wat we hiermee zouden moeten of kunnen – om dan in het voorjaar een voor allen toegankelijke conferentie te houden.

Het is net zoiets als met de bijeenkomsten van de christelijke gemeente in Korinthe, of in welke andere plaats dan ook. Als het goed is, hoor je er profetische woorden, die ergens in je hart moeten landen. Maar Paulus legt er nog een tussenfase in: ‘laten de anderen het beoordelen’ (1Korinthe 14:29). De luisteraars moeten niet oppervlakkig luisteren, en ook niet alleen de inwerking op hun eigen hart laten wegen, maar zorgvuldig zoeken naar de focus van de Geest. Zoals een vriend van me uit het Midden-Oosten (één van de vele verrassingsontmoetingen) tegen me zei: het congres zelf brengt niet genoeg focus, die moet je zelf in je eigen hart aanbrengen.

Intussen schrijf ik vast een aantal dingen uit, luisterend, mailend, bloggend, twitterend – en dan moet op die manier langzamerhand mijn boek over het congres ontstaan. Dank voor je partnerschap! En laat me iedereen aanmoedigen: als je ergens in mijn schrijfwerk, ofwel elders, iets tegenkomt dat je op de een of andere manier in beweging brengt: laat het me horen, via de mail, de blog, of gewoon (ouderwets) per brief of telefoon…

 

 

Een paar ervaringen in Kaapstad – lees meer blogs in het Engels:

https://henkmedema.wordpress.com

Lees mijn column in het Nederlands:

www.medema.nl

De CapeTown Commitment:

http://conversation.lausanne.org/en/resources/detail/11544/0/1

 

 

Advertenties

oktober 23, 2010

Ten things I learned in CapeTown

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 3:34 pm

Ten things I learned in CapeTown

 

The Lausanne III congress is not over yet! But building on what Mary E. DeMuth was writing earlier, I would love to share with you some of the things I am learning in CapeTown (just apart from the beauty of Table Mountain and the V&A Waterfront…). Ten things: three on the Church, three on the world, three on myself, and one on God.

 

1. Not amazing but yet amazingly more surprising than I thought: the worldwide Church is a lot bigger than I knew. Walking and talking amidst these thousands of Christians from next to 200 countries, I am so much impressed. I am proud to call these men and women my brothers and sisters.

– iPray for them.

 

2. The Church is hurting in many ways. Suffering physical pain, persecution, imprisonment, even martyrdom in many places. Many of its wounds also are of a spiritual nature: sin, pride, hypocrisy, shallowness, friction, heresy, secrtarinism, and much more. You knew that and I knew that, but it hurts when it comes so close, while you listen to many stories.

– iPray for the worldwide hurting Church.

 

3. There is a lot of hope for the Church in those down-to-earth places where it is functioning. Of course there is an abstract sense in which Christ is its hope, and there is also hope in looking to some statistics – but this becomes very specific in the local community.

– iPray for ‘my’ own local church, and the churches in the Netherlands.

 

4. The world is bigger than I thought. I am impressed about the vastness of the multitudes that are within the reach of the many Christians at this conference, and even  more beyond their reach. The broad cultural diversity makes me realise that the Netherlands is not the center of the universe (which I already suspected…). The presentations and movies moved me.

– iPray for the whole world – if that’s really possible…

 

5. The world is in a terrible state of  suffering. Half of its population, I am told, lives on less than 2 dollar a day, and that’s only an economic aspect. Diseases, wars, corruption, rape, hiv&aids, famine, ecological exhaustion, and much more are depleting the beautiful world that God has made.

– iPray for more sensitivity for the terrible needs of this world.

 

6. There is hope for the world. The power of the Gospel sometimes came through in an impressive way during this congress, and that particularly when the working of the Spirit was manifested in frail human beings: the 18-year old girl from North-Korea, whose father was killed by the régime but who planned to go back; the wife of a dentist murdered in Afghanistan; the Nigerian bishop who continues to stand for the gospel in spite of imminent life danger.

– iPray for all those Christians, often in lonely places.

 

7. Let me tell you that I was also there, a part of CapeTown2010. A very small part, and dwindling, as the Holy Spirit continued to work during these days. I feel so small, and yet privileged to be here.

– iPray, and I am trying to discover in a better and more distinct way the will of God for my life.

 

8. So many people, yet I am just myself. Nothing more, nothing less. I could be looking with envy upon other peoples ministry, but that’s not good. So good to feel loved by the Lord, and guided, and being the object of His care, and an instrument (though very weak) of His Spirit.

– iPray for His guidance and help in my life and ministry.

 

9. I love my wife, and my children, and my Lord – and like the Hebrew bond-servant I would like to commit myself to my Lord and my wife and my children (and grandchildren), glad to go home in a few days!

– iThank for what He has given me in them and in Him!

 

10. The final point: I am learning so much about my Lord and my God, that I am unbable to divide this up in more points. He is the One and Only, and He is supreme.

– iWorship

 

oktober 21, 2010

One single smile in Cape Town

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 8:17 am

Here in Cape Town my hotel is located downtown. Which means that I need to look for a running track (as is my habit every early morning). After getting lost the first time, I eventually found a route which brings me through St. George’s Mall and from there into the quietness of the Company’s Gardens, an then back again.

Cape Town is a big city, and already at 6.00 or 6.30 there’s a multitude of people around on the streets. Moreover at the Strand junction my route crosses the streams coming from Central Station. I press and wind my way forward, seeing and yet not really seeing the many faces, and then run towards the Gardens. Now it feels a bit like home again, in the quiet and green surroundings that I am accustomed to at home.

The other day we were listening to Tim Keller, well-known pastor of Redeemer’s Church, New York City. In fact, Tim said, our preference for lush and green areas is not unconditionally shared by God. Being an inner city pastor, his plea was not to leave the big urban areas alone. So many millions of people! So many images of God per square kilometer! If there’s any place where you can see the manifold glory of God, it is in the urban multitudes. And he reminded us all about Abraham’s intercession for Sodom and Gomorra. Yes, these cities were full of sin. But no, Abraham was not discouraged to pray for them. Abraham’s prayer could have been: Lord, save Lot from Sodom, and then let the cities go to hell! But he did not do that, he sincerely and seriously inteceded for the cities.

Abraham’s intercession did not bring redemption for the cities. But our intercession is a lot more powerful: in Christ and through the Holy Spirit we do have bold access to the throne of God. Let’s, then, pray for the cities! Let us pray for the vast world, of which Sodom and Gomorra are just an Old Testament shadow, with new covenant Spirit power. Let us weep, impressed by the sinfulness and sadness of the multitudes in this world.

Running back on a different road, by the Railway Station, I saw an old lady smiling. And whether or not that was because she saw this old gentleman running, I don’t know, but I realised that this was the first smile I encountered that morning. Many faces, no smiles – but the glory of God lies hidden beneath the surface in all these people, ready to be revealed once they see Jesus.

oktober 19, 2010

Stories of peace, people of peace

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 3:18 pm

CapeTown2010, the second day of LausanneIII, the Congress of World Evangelisation. Ruth Padilla DeBorst was explaining, with quietness and clearness and warmth, Ephesians chapter 2. I followed the flow of her argument, was reminded on well-know elements that I had studied myself while writing a commentary on Ephesians, discovered several new argument and lines, made a few notes for my new book. Being peace, making peace, preaching peace, everything that Christ was and is essentially, incorporated in His Body, the Church. And I felt my heart warmed, strangely warmed, to quote Wesley. It was only after Ruth had finished and we broke up, that the brother sitting next to me (a missionary to Nigeria) told part of her story in a few words: how her husband was murdered by robbers in Quito, Ecuador. She had not mentioned that, or even alluded to that. But in hindsight it immediately added a deep power to her words.  Those who want to read the story can check how she felt sustained by the peace and love of God, in the midst of such an ordeal, see http://bit.ly/bpoduz, but I am afraid you won’t be able to read it with dry eyes, nor without being deeply encouraged.

The night before had already given us an example of peace-making: a young Korean girl told the story of how her father, closely working with the North-Korea leader Kim Yung Il, became a Christian, escaped to China, and through South-Korea came back to work as an underground missionary in North-Korea, which eventually brought his arrest and death. She now announced that she feels called to go to North-Korea to announce the gospel of peace. (Read her story, http://bit.ly/a3Lyce, including a story on the same topic from Nigeria). You could hear a tissue fall in the audience of 4500 people.

The common denominator? Stories of peace, people becoming narratives of the Gospel, embodying God’s peace and reconciliation like Jesus, in their own fysical existence. It’s not just that we bring the Gospel, but (in a sense) we are the Gospel itself. It is remarkably seen in many, many of the stories that people are telling here in CapeTown, in their very life.

 

oktober 13, 2010

Op weg naar Kaapstad

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 8:10 pm

 

Op reis naar Kaapstad

 

Is het echt waar dat in het land waar ik me volgende week bevind, Zuid-Afrika, per dag gemiddeld 1250 mensen worden begraven als gevolg van hiv/aids? Ik hoorde het getal ergens, en probeerde het nauwkeurig na te rekenen, tevergeefs – maar ’t kan er niet ver van uit de buurt zijn. Er is hier veel meer aan de hand dan aids alleen, of het WK-voetbal, of wildreservaten, of corruptie, of armoede, of zelfs (na bijna twintig jaar) hardnekkige vormen van apartheid.

We gaan er toch maar naar toe, met dertig Nederlanders: naar het derde Lausanne Congres voor Wereld-evangelisatie. Temidden van bijna vijfduizend bezoekers. Vermoedelijk het grootste zendingscongres dat ooit is gehouden.

Wat moet ik ervan denken? Ik weet het niet zo goed. Wat moet ik verwachten? Waar moet ik voor bidden? Wat gaan we beleven in die negen dagen, tussen 16 en 25 october 2010? Er is al heel wat aan vooraf gegaan. Ik ben al een eindweegs gevorderd met de voorbereiding van een boek over CapeTown2010, onder de titel TOTAAL CHRISTENDOM, want de boodschap moet wel landen in ons land. En er is nog veel meer voorbereiding gedaan. Maar naarmate dat het dichterbij komt, voel ik onzekerheid. Laat me een paar dingen met je delen.

 

(1) Gaat het, zoals het CT2010 motto luidt, erom de hele wereld te bereiken, door de hele kerk, met het hele evangelie? Moeten we daar met z’n vier- of vijfduizenden in ruim een week een paar slimme methodes voor bedenken? Of gaat het veeleer om mijn hele, onverdeelde hart, dat geraakt moet worden door de onverdeelde openbaring van God? Maar hoe dan? Hoe moet ik daar straks rondlopen, de antennes van mijn ziel openend voor de golflengte van de Geest?

(2) Uit welke hoek zal de wind waaien in Kaapstad? We leven in een tijd waarin het ene zowel als het andere verkondigd wordt op religieus gebied. Breed pluralisme enerzijds: bekering is niet nodig, geloof maar wat je wilt. Eng extremisme anderzijds: bekering is verboden, je moet geloven wat ik je dicteer. Wat wordt het, een van kaft-tot-kaft ‘bijbels’ christendom, of een postmodernistisch ‘christelijk’ denken? En hoe houden we het evenwicht?

(3) Hoe lopen we daar rond, in de wandelgangen van het congres? Netwerken heet die bezigheid natuurlijk, in eigentijds jargon, maar dat kan er nog heel verschillend uitzien. Vandaag ving ik een citaat op: mannen bouwen projecten, vrouwen vormen relaties. Ik ben een man, maar dit geeft me wel te denken…

(4) Wat is de diepste ellende van de wijde wereld: de nood van je ziel in haar eeuwige verlorenheid zonder God, óf de nood van de honger en armoede en oorlog en mensenhandel en verslaving enzovoorts? Of is het allebei, en als dat zo is, hoe moeten we daarvan een mix maken in het evangelie dat wij moeten verkondigen (of beter: dat we zelf zíjn!)?

(5) Een voorlopig laatste punt, waar ik in al mijn twijfel en onzekerheid naar verlang: een doorbraak van Gods Geest door al die dilemma’s heen, een verrassing van Hem, dwars door de kaders van deze ongelooflijk grote en tot in de puntjes geregelde conferentie heen. Mag je daarom bidden? Mag je zoiets verwachten? Weet je wat: ik bid maar, want iets anders weet ik niet. Ik geloof, Heer – kom mijn ongeloof te hulp!

 

PS: in de komende dagen tot 26 october of daarna zal ik op deze plek, vaker dan normaal, beurtelings in het Nederlands en in het Engels bloggen. Volg me op Twitter (http://twitter.com/medema) om de aankondingen te zien.

PS2: wie een moment van voorbede heeft: graag! en de melding daarvan is een bemoediging…

 

Blog op WordPress.com.