Oude! Weblog van Henk Medema

mei 27, 2010

Boeken, zwerfboeken, e-books

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 6:49 am

Blog260510

Wat is de waarde van boeken? Ik heb al vaker het recente boek van Umberto Eco (met Jean-Claude Carrière) genoemd, ZO MAKKELIJK KOM JE NIET VAN BOEKEN AF. Eco citeert Paul Claudel (1868-1955) die in zijn boek La Philosophie du Livre een bibliotheek vergelijkt met een kolenmijn. De gelaagdheid van een kolenmijn doet hem denken aan de vele afdrukken en mogelijkheden van boeken. Eco en zijn mede-auteur Jean-Claude Carrière willen daar niet van weten, en denken liever aan een warme vacht, die je ‘in ieder geval beschermt tegen de ijskoude gevaren van de onwetendheid’. Beide metaforen zijn mooi, maar mijn voorkeur gaat toch uit naar de beeldspraakvan Claudel. Diep graven, op handen en voeten er doorheen kruipen, vaak stikkend van het stof – en uiteindelijk brandstof naar boven brengen. Waardoor anderen uiteindelijk verwarming ontvangen.

Beide beelden zeggen iets belangrijks van boeken. Ze zijn meer dan ze zijn. Gelaagd in de diepte, een bijne eindeloze houdbaarheidsduur in de lengte, veel breder van inhoud dan de thematische wegversmallingen die wij als blogs op het internet zetten. De hoogte hangt af van het niveau, dat wel.

Zijn boeken een soort ‘zwerfvuil’? Je zou het haast denken, als je verbaasd hoort van het initiatief dat gisteren door prinses Laurentien officieel ‘geopend’ is, en waarover wij horen via www.kinderzwerfboek.nl – je kunt er, zag ik, als volwassene niet aan meedoen, maar het idee is intrigerend. Nee, niet boeken als ‘zwerfvuil’, maar als ‘zwerfjuweeltes’, die overal worden opgepakt en gelezen.

Zwervende boeken, die digitaal van de ene hand in de andere gaan, zonder dat schrijvers, uitgevers en boekhandelaren er nog enige inbreng in hebben: ziedaar het schrikbeeld dat velen hebben van e-books. Maar afgezien van allerlei heel interessante discussies: een e-book is nog altijd een boek, met een begin en een einde, alleen tot z’n recht komend als iemand bereid is als lezer te dienen, van a tot en met z. We weten nu nog niet hoe de ontwikkelingen verder zullen gaan (snel, dat is zeker!), maar we hebben het nog altijd over boeken.

En nu mijn slotvraag: weet iemand of wie van onze politieke partijen dan ook een standpunt heeft ingenomen ten aanzien van het hoge BTW-tarief van e-books? Ik heb er niet één op kunnen betrappen, tot dusver. Is dat eigenlijk niet een manco? Zou een zeer serieus pleidooi voor een laag BTW-tarief niet dringend aan de orde zijn? Ik denk het, en ik ben benieuwd naar de mening van anderen. Boeken zijn geen luxe, ze hebben een diepe waarde in onze cultuur.

Advertenties

mei 21, 2010

Pentecost question

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 9:06 am

Is Christianity a personal relationship? And/ or a community thing? How do these aspects relate?

As I write a few days before Pentecost, an important question comes to mind, not only of theological importance, but also of very practical relevance.

On the route to the upcoming Lausanne World Congress of Evangelism, the topic has  been introduced of partnership versus single ownership within the Kingdom of God. As we serve our Lord, do we ‘own’ the projects we undertake as a group or an organisation? Or is it mandatory on us to share – as much as possible and as much as it would be fruitful – things that the Lord has put into our hands?

Partnership is the key word here, taken up by many, argued for by most. The alternative, framed in an expression like ‘single ownership’, is hardly being defended. A lot more could be said about ways and measures in which to implement partnership, but that is secondary.

Partnership, however, is a word about working together. The biblical reasons for it are mostly taken from ecclesiology, the Body of Christ, and that is being together, which is deeper and more.

As we are working within our various organisations, the practical, missiological question arises how we can stand together and work together, which does involve a lot of practicality. But we need to dig deeper.  To what extent is Christianity a personal relationship? Or is it a community thing? Or both?

 

I put this before my readers as a question, on which a few things can already be observed. A rightful correction on the staunch Enlightenment individualism has already been put forward by people like the Canadian Christian Charles Taylor (Sources of the Self, and A Secular Age), and many other have taken up similar approaches. Christian faith is not less, but much more than a personal, salvific relationship with Jesus. Actually, in Ephesians the phrase ‘the new man’ is a corporate expression (2:10,15; 4:24; cf. Col.3:10), pointing towards the generic hanging together of believers unified in the Body of Christ. It is ho Christos, the expression that refers not just to the divine Person, the anointed One, but to his companionship with us.

The interesting and important question, though, is how this matches with the equally vital personal aspects of our faith. Let us here not use the catchword ‘individualism’, which is like any –ism an overemphasis on a particular aspect. Let’s take up the word ‘individuation’, a phrase from Jungian psychology, without necessary buying the whole content that goes with it. Individuation would, in my word, describe a proces in which you become what you are. Here the Holy Spirit comes in, quite literally indwelling me, filling my individual self (my physical and spiritual DNA) with Christ. Is there any way to skip this part of faith>

On the other hand, there is the corporate Christ-life. Let me quote Hopkins about the positive part of this: For Christ plays in ten thousand places / Lovely in limbs, and lovely in eyes not his / To the Father through the features of men’s face (Gerard Manley Hopkins, 1844-1889, As Kingfishers Catch Fire). Here is Christ indwelling His people corporately: love, joy, peace, and much more. But there is also the danger of enforcing such collective faith, for example through psychological manipulation.

Here is a very deep, but perhaps necessary tension. I would welcome any comment that could help me (and us) thinking about this.

 

 

 

 

 

mei 12, 2010

BODEMloos

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 1:42 pm

Er zit niets anders op: wij moeten BODEMloos verder. Het blad waarmee we met zoveel enthousiasme waren begonnen, met een prachtig team, en waarin we een boel creatieve ideeën hadden weggestouwd, gaat de dag vóór hemelvaart van het jaar 2010 de moed opgeven. Of het symbolisch is, daar mag je over denken wat je wilt.

Of het jammer is? Dit ene blad niet, het was de hele wereld niet. Dat er vele bladen en tijdschriften en kranten die naar de bodem gaan, dat is wél heel erg te betreuren, voorzover daar een cultuur-trend in zit. Michael Hyatt, CEO van een van de grootste Amerikaanse christelijke uitgeverijen, schreef juist vandaag in een blog: ‘If we can’t engage people in extended conversations that require serious reflection, debate, or story-telling, then our civilization will simply revolve around entertainment.’ Het eindigt ermee dat we ons kapot amuseren, zoals Neil Postman al jaren geleden zei. http://ow.ly/1K1bg

Tegelijk: waar God een deur sluit, opent Hij een raam. Wat je op dit moment leest, is geen tijdschrift, zoals die er in Nederland zo’n anderhalve eeuw lang geweest zijn. (De voorganger van BODEM was de ‘BODE van het heil in Christus’, sinds 1858, het oudste bijbelstudietijdschrift van Nederland.) Wat je leest, is een blog. Een simpele blog, maar toch. We kunnen elkaar met zekerheid zeggen: zoiets had je een eeuw geleden nog niet, en tien jaar geleden ook nog nauwelijks. De nieuwe media komen er aan, zíjn er in feite al: FaceBook, LinkedIn, Twitter, nings, blogs, wat je nog maar meer wilt noemen. Terwijl ik deze blog schrijf krijg ik een uitnodiging voor een seminar ‘Uitgeven op de iPad’ – en op mijn laptop heb ik net een presentatie gezet die mij weer verder zal leiden op deze wegen. The Road Goes Ever On. We hadden gehoopt een aansluiting van ons prachtige tijdschrift te kunnen maken naar een voortgaande weg, maar dat bleek toch te lang te duren.

Komt er wat nieuws? Dat is een ding dat zeker is. Hoe gaat het er precies uitzien? Dat is nog niet te melden. We zijn nog steeds met andere uitgevers in gesprek. En de social media zijn sociaal genoeg om langs die wegen nog weer nieuwe ideeën te opperen – welkom!

PS1: de abonnees krijgen vanzelfsprekend bericht!

PS2: er staan nog enkele honderden exemplaren van BODEM op de vloer van het magazijn in Vaassen; wie er iets mee kan, mag er iets mee: gratis!

mei 5, 2010

iLove Apple

Filed under: Uncategorized — henkmedema @ 11:44 am

Van appels houd ik veel, zozeer zelfs dat ik ze met klokhuis en al eet. Met Apple heb ik ook iets, al jaren lang, sinds we de eerste Macs in onze uitgeverij installeerden. Met een ander systeem – ik kan het woord voor ramen niet uit m’n keel krijgen – heb ik intussen best wel leren werken, maar ’t wordt het nooit helemaal.

Morgen een iPad kopen! In een van de voorsteden van Chicago heb ik er een afspraak voor gemaakt. Ik ben benieuwd. Ook wel een beetje nerveus: zou het echt zo makkelijk werken zijn met zo’n ding? Men zegt dat het allemaal intuïtief en associatief gaat. Dat zou mooi zijn, want alles wat technisch is, waarbij je schroefjes moet aandraaien of software moet implementeren, stuit bij bij op een aangeboren onhandigheid.

Eergisteren, in de openingsvoordracht van de ECPA-conferentie, luisterden wij naar de populaire cultuurfilosoof en hoogleraar evangelistiek Leonard Sweet. Hij had ons van alles te zeggen, maar een ding was zo interessant, daar besteed ik graag mijn midweekse blog aan.

Appels en peren moet je niet met elkaar vergelijken. Maar appels en sinaasappels wél, betoogde Leonard Sweet.

Wat doet de consument met een sinaasappel? Demonteren. Uit elkaar peuteren. Eerst een klein beginnetje maken, en dan de stukjes voorzichtig uit elkaar peuteren, totdat de oranje vrucht in kleine partjes voor je ligt. Tussen het heerlijke sappige vruchtvlees zitten wat draden, die je er omzichtig uit verwijdert. Dan kan de eigenlijke consumptie beginnen.

Wat doen we dan met een appel? Gewoon: erin bijten. (We weten niet zeker of Eva niet een sinaasappel kreeg aangeboden door de slang, maar dan had ze toch eerst een ‘beginnetje’ moeten maken, daar kun je niet zomaar in happen!) Kijk maar eens naar het beeldmerk dat al jaren op alle Apple Macs staat: een appel met een hapje eruit. Je bijt, je proeft, je geniet onmiddellijk van de verfrissende smaak.

Dit is het punt, zei Leonard Sweet ons. Het evangelie moet je tot je nemen niet als een sinaasappel, maar als een appel. Niet eerst uit elkaar nemen, analyseren. Gewoon onmiddellijk ervan genieten, en zo dicht mogelijk naar de kern toe happen. ‘Smaakt en ziet dat de Heer goed is!’

Zo’n voorbeeld is natuurlijk niet bedoeld om een einde te maken aan alle vormen van theologisch denken. Maar geloof is niet allereerst een instrument om geloofsobjecten te analyseren. Geloof heeft als ‘object’ niets en niemand anders dan Degene die elke analyse ver te boven gaat, en van Wie we de smaak zonder aarzeling tot ons mogen nemen, in dankzegging en aanbidding.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.