Openbaring 3:20
Samen eten, eenvoudiger kan het haast niet. Het brengt je dicht bij elkaar. Je deelt samen, je praat met elkaar. Kan een kerk zó eenvoudig zijn, zonder muren en verordeningen? Eigenlijk moet ‘t kunnen. Toch?
Misschien is dit de kern van de kerk.
[1] Samen (aan)bidden – je richten tot God in gebed en aanbidding. Bidden en aanbidden is niet precies hetzelfde, maar het kan wel heel goed samengaan en afgewisseld worden. Bidden: met lege handen komen om van Hem te ontvangen. Aanbidden: met gevulde handen komen om Hem iets te brengen.
‘Als je bidt, zeg: Vader, mag Uw naam worden geheiligd!’ (Lukas 11:2). Meer dan een liturgisch gebed in een volle kerk, waarin de voorganger voorgaat en wij allen amen zeggen. Dit is een persoonlijk gebed in de gezamenlijkheid, de community; het kan op ieder moment van de week gebeuren, daar waar twee of drie bijeenkomen en alleen maar aan de Naam denken. Om die te verheffen boven alle namen: vreugdevolle aanbidding. Om in die naam royaal te ontvangen: afhankelijk gebed.
[2] Samen discipelschap oefenen – je voeten richten op de weg van de vrede. Je hele leven voor Hem, van Hem leren, Hem volgen. Er samen voor gaan.
‘Vader, mag Uw naam worden geheiligd, mag Uw koninkrijk komen!’ (Lukas 11:2). Dat is het Koninkrijk zoeken en de gerechtigheid die daarbij hoort, en over de rest hoef je je dan niet meer druk te maken.
In je dooie eentje op zoek naar het Rijk, dat is geen leven. Samen zoeken, dát is pas een belevenis! Dit is de kerk: een ingewikkeld, veelvoudig, prachtig netwerk waarin discipelen elkaar aanscherpen in liefde en goede werken, en daarmee vrijmoedig de wereld in stappen. Waar je niet alleen op zondag een uurtje of wat op bezoek komt, maar je constant afvraagt en je laat bevragen over wat de wil en de weg van de Heer voor jouw leven is. ‘Wie mijn geboden heeft en ze bewaart, die is het die Mij liefheeft’ (Johannes 14:21). Concreet: dat ene, grote liefdesgebod dat Jezus ons op het hart heeft gedrukt, en dat weer uiteen valt in een rijk spectrum van alle mogelijke kleuren. Die stralen naar buiten toe. Missionair: sorry voor het woord.
Dan gaat de deur weer open, en ga je met Hem mee naar buiten.
‘… de Amen, de trouwe en waarachtige getuige, het begin van de schepping van God’
Openbaring 3:14
- een nieuw getuigenis, een nieuwe schepping!
Is dit de kern? Het zit hier in de buurt, en hier blijf ik dus zoeken.
Dit is natuurlijk een prachtige manier van gemeente zijn. Een ideale vorm die eigenlijk niet te regiseren valt.
‘Een persoonlijk gebed in de gezamenlijkheid’ vind ik een lastige. Slechts af en toe heb ik de ervaring gehad dat bidders een van Geest waren en elkaar aanvulden.
Helaas heb ik ook diverse vormen van ‘misbruik’ van het gebed meegemaakt: ellenlange persoonlijke ontboezemingen en stekende, veroordelende gebeden. Om dat tegen te gaan worden er toch weer regels gesteld aan ‘vrij’ gebed.
Elke bevlogen groep mensen die vol goede moed start om op een eenvoudige manier kerk te zijn, loopt tegen de weerbarstige praktijk aan dat mensen over het algemeen liever heersen dan dienen en zichzelf uitnemender achten dan de ander.
De simple church die hier geschetst wordt, dat willen we allemaal wel. Of beter gezegd: daar verlangen we naar.
Gelukkig mag ik af en toe iets ervaren van een verbondenheid in Christus die me vleugels geeft.
Ook ik blijf zoeken!
Lies
Reactie door Lies Schreuders — december 22, 2011 @ 11:38 am