What ‘s wrong with the world?
I am – zo luidde het beroemde antwoord op deze vraag, van de zwaarlijvige, scherpzinnige en helderdenkende auteur G.K. Chesterton. Ik lees hem graag. Terwijl mijn vrouw gebiologeerd naar Midsummer Murders kijkt, pak ik blijmoedig weer een simpel, en toch zo diepgravend verhaal op van Father Brown. De zwartgerokte geestelijke weet telkens weer diepe lessen uit de harmatiologie omhoog te brengen, wijs in het goede als hij is, onnozel in het kwade.
Wat is er mis met Europa? Veel. Crisis is een Grieks woord, en dat is ‘t probleem juist: omdat hun valuta ook die van ons is, gaat Europa voornamelijk over de eerste beide lettergrepen. Van pa is niets meer te merken in het samenwonen van de hebzuchtige én angstige kinderen van ons continent.
De landen worden intussen wel allemaal gepersonifiëerd. Hoe stel je dat voor: dat Griekenland failliet gaat? Een beetje te vergelijken met de manier waarop een eeuw geleden over Turkije werd gesproken, als ‘de zieke man van Europa’? De metafoor is niet logisch door te trekken: omdat ieder mens een tweevoeter is, zijn vijfhonderd man daarom nog niet een duizendpoot (weer Chesterton).
Als deze column in druk verschijnt, weten we misschien iets meer van die crisis. Nu zitten we nog met z’n allen te zoeken naar een diagnose. Terwijl – nóg een keer Chesterton – je in sommige gevallen niet moet beginnen met een diagnose, maar veel simpeler: met een genezing. Niemand zegt: ik ben deze hoofdpijn zat, ik wil wel eens een beetje lekkere kiespijn hebben. Zo is het bij mensen: je wilt genezing. Niets anders. Want verandering zonder genezing is iets anders, en niets meer, niets beters.
Europa zou niet moeten bestaan uit economische eenheden. Hebzuchtig: je wilt toch minstens hetzelfde hebben als de buren! Angstig: stel je voor wat er met óns gebeurt als het huis van de buren omvalt.
Hoe kunnen – deze keer een citaat waar C.S. Lewis gebruik van maakte) de goden ons ooit in de ogen kijken als we zélf ons ware ik verstoppen? How can they meet us face to face till we have faces?
Hoe kunnen we God in de ogen zien, als we zelf niet eens mensen durven te zijn?
Hoi Henk,
Mooie blog. De kern zit hem volgens mij in hoe krachtig we zelf durven zijn: zijn we wie we zijn in het kader van anderen om ons heen? Of durven we echt zelf iemand te zijn?
Kom ik toch weer bij de bijbel uit: de Enige die echt op aarde Zichzelf bleef, moest dit bekopen met een dood aan het kruis. Niet voor niets betekent geloven dus Jezus volgen door een kruis op je te nemen. En laat nu net uit dit verdorven kruis het perspectief van een eeuwige opstanding zijn ontstaan. Toch bijzonder dat God uit alle ellende vaak weer de mooiste kunstwerken weet te scheppen.
Goeie zondag,
Hylke
Reactie door Hylke — november 6, 2011 @ 11:15 am
Yes, here’s the point! inderdaad is het in de opstanding van de Heer dat we ons eigen identiteit vinden, als Hij zich in óns (in jou en mij individueel) gaat openbaren, Gal.2:20. Er zijn onnoemelijk veel zaadjes, en ze dragen allemaal de vrucht die erbij past, 1Kor.15 – en het opstandingsleven geeft moed, zie de slotverzen van dat hoofdstuk!
Reactie door henkmedema — november 6, 2011 @ 1:32 pm
Amen Henk!
Reactie door Hylke — november 7, 2011 @ 8:07 pm